اندونزی به عنوان بزرگ ترین کشور مسلمان در جهان، با جمعیتی بالغ بر 260 میلیون نفر، سومین کشور بزرگی است که بر پایه دموکراسی عمل کرده و بزرگ ترین اقتصاد را در میان کشورهای سازمان اسلامی دارا می باشد؛ اما این پیشرفت های چشم گیر، با رشد جنبش های اسلام گرای تندرو، که به عنوان تهدیدی جدی برای توسعه اندونزی به حساب می آید،  همراه گشت. اسلام، نخست در سراسر اندونزی از سوی بازرگانان منتشر شد و گسترش صلح آمیز آن، موجب ایجاد سازمان های اسلامی مستقل و هم سو گردید که پایه ای برای جامعه مدنی قوی ایجاد کرد. این روند تا زمانی که برخی از مردم اندونزیِ محصل در عربستان و حاجیان این سرزمین، از مراسم حج در سال 1803م، برگشتند، ادامه داشت. دانش آموختگان و حاجیان برگشته از کشور عربستان، تحت تاثیرات افکار وهابیت و حاکمان آن سرزمین، اسلام غالب در سرزمین شان را به عنوان شرک و حتی ارتداد خواندند و از این رو، دست به اعمال خشونت آمیز زدند. البته نباید از نفوذ حاکمان عربستان در کشور اندونزی و همراهی برخی از مسئولین عالی رتبه این دیار در راستای خشونت گرایی مردمان این سرزمین نیز چشم پوشی کرد؛ به عنوان مثال، اکنون کشور عربستان، بیش از 150 مسجد در کشور اندونزی تاسیس کرده و کتب درسی آنها را نیز تدوین و هزاران کمک هزینه تحصیلی برای فارغ التحصیلان در عربستان سعودی پرداخت کرده است. مقاله حاضر با بررسی ریشه های خشونت گرایی در کشور اندونزی به راه کارهای اتخاذ شده در برابر این پدیده در ابعاد مختلف اشاره می کند و به تحلیل و تاثیر عمل کرد مسئولین این کشور در کاهش و یا افزایش افراط گرایی اشاره کرده است.
نویسنده :  محمدجواد امید(دانش‌آموخته موسسه دارالاعلام و کارشناس ارشد مبانی نظری اسلام.)
منبع :  مجله سراج منیر شماره 34

مقدمه مترجم

کشور اندونزی به عنوان یکی از کشورهای اسلامی که دارای پیشرفت های سیاسی و صنعتی چشم گیر است، می تواند تاثیر بسزایی در معادلات بین المللی جهان اسلام داشته باشد. این تاثیرات اگر صورت مثبت به خود گیرد و در جهت اسلام معتدل گام بردارد، قطعا و طبیعتا در روند ایجاد و یا احیای تمدن اسلام پیش می رود و آن  را تقویت می کند؛ اما از سوی دیگر، اگر جریان های اسلام گرای کشور اندونزی به سوی تندروی و افراط گرایی متمایل گردند، باید شاهد یک مانع بزرگ دیگر در برابر گسترش اسلام در جهان و تمدن اسلامی بود؛ لذا برای تحلیل درست از وضعیت این کشور در ابعاد مختلف، شناخت جریان های جاری در آن و ارتباط این جریان ها با قدرت سیاسی آن کشور و دیگر کشورها، از جایگاه بالایی برخوردار است. کشور اندونزی که در تاریخ خود به عنوان یک کشور معتدل اسلامی شناخته شده، متاسفانه امروزه با نفوذ تفکر وهابیت از طریق ورود مستقیم  سلمان، پادشاه کشور عربستان و گروه های متأثر از این اندیشه، به سمت افراط گرایی پیش می رود.

مترجم کوشیده است که با ترجمه این مقاله به زبان فارسی، تلاشی هرچند ناچیز در راستای شناخت بیشتر این کشور و درک هر چه بهتر از راه های نفوذ افراط گرایی داشته باشد. ذکر این نکته لازم است که این ترجمه از روی اصل آن "Indonesian Islam)  (Conflicts in " که به زبان انگلیسی می باشد صورت گرفته و صحت و سقم آن بر عهده مولف است. این مقاله در جلد 23 مجله گرایش های معاصر ایدئولوژی اسلامی، در موسسه هادستون چاپ شده است.

درباره مولف

پائل مارشال یکی از کارکنان ارشد مرکز آزادی مذهبی موسسه هادسون است. او نویسنده و سردبیر بیش از بیست کتاب در مورد دین و سیاست، به ویژه آزادی مذهبی است که از آن جمله می توان به موارد پیش رو اشاره کرد: مجرمان، حمله جهانی به مسیحیان، آزادی مذهبی در جهان (2007 م)، قوانین اسلام رادیکال در سراسر جهان گسترش قانون شریعت شدید ( 2005 م)، ظهور افراط گرایی هند (2003 م)، اسلام در تقاطع ها ( 2002 م)، خدا و قانون اساسی (2002 م)، طالبان سازی نیجریه (2002 م)، قتل عام در هزاره (2001 م)، آزادی مذهبی در جهان (2000 م)، مسیحیان در معرض خطر مصر (1999 م)، سیاست فقط (1998 م)، بهشت ​​من خانه من نیست (1998 م)، نوع زندگی به انسان (1996 م).

پائل نویسنده چند صد مقاله است و نوشته های او به زبان های روسی، آلمانی، فرانسوی، هلندی، اسپانیایی، پرتغالی، نروژی، دانمارکی، آلبانی، ژاپنی، مالایی، کره ای، عربی، فارسی و چینی ترجمه شده است. او از رسانه های مختلفی مانند ABC Evening News، فاکس و کشورهای مختلفی مانند بریتانیا، استرالیا، کانادا، آفریقای جنوبی و شرکت های پخش ژاپنی و الجزیره دعوت نامه دارد. تحقیقات وی در مقالات نیویورک تایمز، وال استریت ژورنال، واشنگتن پست، لس آنجلس تایمز، واشنگتن تایمز، بوستون گلوب، مانیتور مسیحی منتشر شده است.

مارشال همچنین یکی از اعضای ارشد موسسه مطالعات دین در دانشگاه بیلور، عضو ارشد موسسه لیمن در جاکارتاريا، و استاد یکی از دانشگاه های اسلامی در جاکارتاست.[1]

شناخت کلی کشور اندونزی

کشور اندونزی در سال 1998م، سه سال پس از بحران های اقتصادی و سقوط رئیس جمهور سوهارتو، با عدم ثبات اقتصادی، آشفتگی سیاسی و خشونت های مذهبی همراه گشت. این خشونت های مذهبی به کشته  شدن هزاران نفر انجامید.

با این حال، از زمان وقوع این تحول، کشور از لحاظ سیاسی و اقتصادی به طور گسترده ای، مسیر رو به رشد را طی نمود. خشونت مذهبی (غیر از بمب گذاری های سال 2002م، در بالی)، پراکنده و محلی است. کشور اندونزی در حال حاضر، بزرگ ترین اقتصاد در آسیای جنوب شرقی و در میان سازمان کشورهای اسلامی را دارد. این کشور با 260 میلیون نفر، قریب به دو دهه، بزرگ ترین انتخابات آزاد را داشته و سومین کشور بزرگ، از نظر دموکراسی در جهان است. 88 درصد جمعیت این کشور مسلمان بوده و به عنوان بزرگ ترین کشوری که جمعیت بیشتر آن مسلمان هستند، در جهان مورد توجه است.

علی رغم این روند مثبت سیاسی و اقتصادی، در سال های اخیر، جنبش های اسلام گرا در کشور اندونزی رشد کرده اند. فشار این جنبش های اسلام گرا، باعث به زندان افتادن فرماندار مسیحی شهر جاکارتا شد؛ چراکه فرماندار، متهم به کفرگویی در سال 2017م بود؛ لذا زندانی شدن فرماندار، تحت فشار جنبش های اسلامی افراط گرا، جنبش های اسلام گرایی که خط اعتدال را پی گرفته  و از نظر تاریخی بر کشور مسلط بودند را مورد تهدید قرار داد.[2]

گرایشات از زمان سقوط سوهارتو

پس از حکومت سوهارتو (1998-1968م)، رئیس جمهورهای بعدی به دنبال رویکردهای معتدل و میانه روی اسلامی بودند. این مطلب به خصوص در زمان ریاست  جمهوری سابق و رهبر نهضت العلماء، یعنی عبدالرحمن وحید (1999-2001م)، صادق است؛ با این حال در زمان ریاست جمهوری سوسیلو بامبنگ یازهویونو (2004 تا 2014م)، اغلب با تشویق صریح و یا ضمنی وی، جریانات رادیکال تر اسلامی، رشد و نفوذ پیدا کردند.[3]

تحت حاکمیت سوسیلو بامبنگ یازهویونو، قدرت شورای علمای اندونزی و مجلس علمای اندونزی افزایش یافت. مجلس علمای اندونزی توسط سوهارتو در سال 1975م، برای ارائه صدور گواهی حلال و صدور فتوا در مسائل بحرانی جاری تاسیس شد. اعضای این مجلس از گروه های بزرگی مانند نهضت العلماء و محمدیه و گروه های مختلف کوچک دیگر، تشکیل شده بودند. شیعه و احمدی ها از پیوستن به این مجلس محروم ماندند؛ اگرچه دولت، اعضای این مجلس را تعیین کرده و پشتیابی مالی آن  را بر عهده دارد، اما مجلس، تصمیمات خود را به صورت مستقل گرفته و فتاوای آن از نظر قانونی الزام آور نیست. آ نها نیز لزوما، سیاست های دولت را منعکس نمی کنند. این وضعیتِ نیمه رسمی، سردرگرمی گسترده ای در مورد اقتدار مجلس علمای اندونزی ایجاد می کند؛ به خصوص از زمانی که مجلس علمای اندونزی گسترش یافته و تلاش در بیشتر کردن قدرت خود دارد؛ چنان چه طیف وسیعی از موضوعاتی که بر مبنای آن فتوا صادر شده، بر این مطلب شهادت می دهد. در سال 2016م، پس از اینکه پلیس، شروع به اجرای برخی از فتاوای مجلس علمای اندونزی کرد، رئیس جمهور جوکو ویدودو (جوکوی) مجبور شد، تا به مجلس علمای اندونزی در مورد اینکه قوانین این مجلس از قوانین و مقررات دولتی نیستند، هشدار دهد؛ بنابراین، پلیس هیچ مجوزی برای اجرای آنها ندارد.[4]

سوسیلو بامبنگ یازهویونو در سال 2005م، رئیس جمهور بود و ضمن صحبت با کنگره ملی مجلس علمای اندونزی، قول داد که اقتدار مجلس علمای اندونزی را، برای تعریف آنچه، اسلام مناسب را تشکیل می دهد، تقویت کند. مدت کوتاهی پس از آن، مجلس علمای اندونزی، فتاوایی مبنی بر ممنوعیت تنازعات مذهبی، عروسی های مختلط، وراثت میان ادیان (مسلمانان و غیرمسلمانان از ارث بردن از یک دیگر ممنوع هستند)، کثرت گرایی دینی، لیبرالیسم و سکولاریسم صادر کرد.[5] دولت سوسیلو بامبنگ یازهویونو، همچنین در سال 2006م، "مقررات مشترک خانه های عبادت" را بیان کرد که به طور گسترده ای برای محدود کردن اقلیت ها مورد استفاده قرار گرفت. دو سال بعد، دولت یک فرمان ویژه علیه احمدیه نیز صادر کرد.

رئیس جمهور جوکوی در سال 2014م، به صورت رسمی از محدودیت بیشتر، علیه گرایش های اسلامی دیگر انتقاده کرد. او بر آزادی مذهبی تاکید و از عدم انجام سیاست دولت، توسط مجلس علمای اندونزی انتقاد کرد؛ اما علی رغم این تغییرات از سوی جوکوی، افراط گرایی ادامه دارد. این افراط گرایی یادگار دوران ریاست جمهوری سوسیلو بامبنگ بوده و نتیجه آن خشونت  گرایی میان مذاهب و اتهام زنی وحشیانه میان آنها است.[6] گروه های اسلام گرای دیگر نیز، در عین اینکه عمل کرد ایشان به صورت غافل گیرانه است، در حال پیش روی هستند. در این میان، سازمان های محمدیه و نهضت العلماء، غیر قابل کنترل می باشند. برای درک بهتر و کامل تر از جریانات اسلام گرا در کشور اندونزی، گرایشات اسلام گرایان در بخش های ذیل به صورت مفصل تر بررسی می شود.

اسلام سنتی اندونزی

اسلام، نخست در سراسر اندونزی از طریق بازرگانان و مبلغان که چند نفر از ایشان خاستگاه هندی و یا آسیای مرکزی داشتند، گسترش یافت.[7] اشاعه صلح آمیز اسلام، موجب ایجاد سازمان های اسلامی مستقل و هم سو شد که پایه ای برای جامعۀ مدنی قوی ایجاد کردند. کشور اندونزی خانه  بزرگ ترین سازمان های اسلامی مانند نهضت العلماء و محمدیه است که شاید به ترتیب، پنجاه، و چهل میلیون نفر طرف دار داشته باشند. پایگاه نهضت العلماء در روستاها و شهرهاست؛ جایی که نهضت العلماء یک شبکه متشکل از هزاران مدرسه  بزرگ اسلامی را اداره می کند که این مدارس، به میلیون ها دانش آموز خدمت می کنند. نهضت العلماء همچنین 22 دانشگاه تاسیس کرد و دارای مجلات گوناگون، و در کار خیریه و اجتماعی، به صورت فراگیر مشغول فعالیت است. به صورت مشابه، محمدیه نیز 29 دانشگاه تاسیس کرده است؛ با این حال، تمرکز گروه محمدیه با نهضت العلماء تا حدودی متفاوت است؛ گروه محمدیه، بر اهمیت یک اسلام مدرن و خالصِ آزاد شده از انحطاط فرهنگی، و توجه ویژه به تأثیر و آموزش افراد در صنایع و آموزش عالی تاکید دارد.

نهضت العلماء، محمدیه، سازمان ها و دیگر اندیشمندان اسلامی، به یک نوعِ خاص از اسلام در اندونزی اشاره دارند و آن اسلامی است که همه گروه ها را در برگرفته که از آن، با عنوان "اسلام نسنتره" یا اسلام جزایر یاد می شود؛[8] برخی از دانشمندان، "اسلام نسنتره" را به مثابه همتایی و هم دردی، به جای اسلام توصیف کردند؛ به عنوان مثال، کلیفورد گیتز (انسان شناس برجسته فرهنگی)، تحقیق برجسته خود را "دین جاوا" (به جای مطالعه اسلام در جاوا)، نام گذاری کرد؛[9] با این حال، دانشمندان دیگر به سادگی "اسلام نسنتره" را اسلام سنی وصف کردند. مُورخی به نام آزوماردی ازرای، اسلام مسلمانان اندونزی را مخلوطی از هندو و بودیسم توصیف نکرد؛ بلکه آن  را به عنوان اسلام سُنی مبتنی بر سه رکنِ الهیات اشعری، تصوف غزالی و مذهب شافعی خواند؛ بنابر کلام ازرا، این یک اسلام معتدل (مدراسی) و راه میانه است که به دنبال موازنه میان عقل بشریت و ارتباط مقدس است.[10] در اندونزی، واژه مدراسی، الفاظ مشابه ای مانند تعادل و هماهنگی دارد.

"اسلام نسنتره"، ملت اندونزی  را به عنوان یک کشور و مردمی که به سبب سرزمین ها، سواحل، بنادر، تجارت و سفر، به اشکال مختلف در آمدند، قرار می دهد. اجرای "اسلام نسنتره"، از این جهت که متفاوت از فرهنگ های محدودتر دیگر است، در دستور کار قرار گرفته شده است. در این فرهنگ (اسلام نسنتره)، اسلام به مذهب حاکم تبدیل گشت؛ اما با دیگر سیستم های اعتقادی همگام بود؛ از سوی دیگر، مفهوم "اسلام نسنتره"، فهم اسلامی  را تقویت می کند که حکومت اسلامی را، به نفع یک دولت مبتنی بر به رسمیت  شناختن کثرت گرایی دینی اندونزی، رد می کرد؛ این درحالی است که تاثیر جغرافیا در اسلام اندونزی، مشخص شده است؛ یعنی جغرافیا تاثیر بسزایی در اسلام آوردن مردمان اندونزی داشته است؛ اما دانشمندان مسلمانان این کشور، تمایل به مقاومت شدیدی درباره این  ادعا داشتند که عقاید ایشان تنها حاصل یک تصادف جغرافیایی باشد و یا اینکه تعالیم آنها برای تحقیقات انسان شناسی است، و برای بینش کلامی و حقوقی مناسب نبوده است.[11]

بررسی های مرکز تحقیقات "پیو" نشان می دهد، پایبندی مسلمانان کشور اندونزی به تعالیم اسلام، بیشتر از مسلمانانِ خاورمیانه می باشد.[12] این یکی از دلایلی است که در سال های اخیر، موجب اعتماد به نفس بیشتری از سوی نهضت العلماء و دانشمندان محمدیه در به چالش کشیدن دیدگاه های رادیکال نسبت به شبه جزیره عربستان شده است.[13] همان گونه که رئیس سابق نهضت العلماء یعنی "سعید عقیل سراج" گفته است: تاکید می کنم، اسلام باید با شعارِ احترام به فرهنگ های محلی و نه ریشه  کن کردن آنها تبلیغ شود.[14]

وهابیت و رشد افراط گرایی

علی رغم انتشار مفهوم اسلام نسنتره، اندونزی مدت هاست که جریانات اسلامی بومی داشته است. در زمان استقلال، چنین جریان هایی از میان جامعه عرب به وجود آمدند؛ به عنوان مثال، دارالاسلام، یک گروه اسلام گرا است و به دنبال ایجاد یک دولت اسلامی در اندونزی بود. این گروه، دارای نفوذ خاصی بعد از سال های اولیه (پس از استقلال)، بود.[15] حزب ماسومی شورای انجمن های مسلمانان اندونزی، حزب سیاسی اسلام گرای اولیه غالب بود. در سال 1945م، زمان آماده سازی برای استقلال، این سازمان ها و بعضی گروه های اسلامی دیگر، برای تأسیس یک بند خاص در مورد شریعت، به منشور جاکارتا، زیر بار فشار زیادی رفتند. در این بند، چنین تعبیر شده که الزام به پیروی از قوانین اسلامی برای طرف داران اسلام، راه را برای اجرای شریعت باز کرد؛[16] در نهایت، این بند تحت عنوان وحدت ملی رد شد؛ اما از آن زمان تاکنون، درخواست های دوره ای صورت گرفته، تا آن را به قانون اساسی تبدیل کند.

افزون بر این، تاثیرات وهابیت در کشور، ضمن اینکه معمولا با قدرت در حال رشد است، مشهور می باشد؛ اما در واقع باید گفت که علی رغم فعالیت وهابیت، گسترش اسلام در کشور اندونزی در مقیاس بیشتری شکل گرفته است.[17] تنش هایی میان وهابیان و اسلام گرایان اندونزی در قرن هجدهم وجود داشت؛ اما اولین تنازعات عمده در اوایل قرن هجدهم در جزایر "مینانگکابو،" در غرب سوماترا رخ داد.[18] در سال 1803م، پس از اینکه وهابی ها دوباره کنترل مکه و مدینه را گرفتند، ایدئولوژی آنها بر بسیاری از دانشجویان و دانش پژوهان اندونزی که در حال تحصیل یا مراسم حج در حجاز بودند، تاثیر گذاشت. هنگامی که این دو گروه (دانشجویان و حجاج)، به خانه بازگشتند، اسلامِ غالب در سرزمین شان را به عنوان شرک و حتی ارتدد، (بازگشت از اسلام و کافر خواندن آنها) محکوم کردند. درگیری بین مسلمانانِ وهابی شده و کسانی که به حفظ وضعیت موجود معتقد بودند، در نهایت منجر به جنگ تمام عیار شد. افرادی که از شبه جزیره عربستان بازگشته و طرف داران ایشان که با نام "پادریس" شناخته می شدند، بسیاری از افراد خانواده سلطنتی مینینکابو را کشتند. در مواجه با این شکست، خانواده با اصالت مینینکابو به دنبال کمک از داچ در پادانگ بود؛ پس از سال ها جنگ، این خانواده "پادریس" را در سال 1838 شکست داده و کنترل غرب سوماترا را به دست گرفت.

با اطمینان می توان گفت که این جنگ، از تفاسیری که رقیب اسلام (یعنی وهابیت)، در مورد آن داشت، پیچیده تر بود.[19] یکی از این تفاسیر آن بود که مثلا، بازرگانان محلی امیدوار بودند که شاید آنها تحت شریعت الهام گرفته از پردی (حاجیانی که از حج برگشته و تحت تاثیر وهابیت بودند)، از فرصت های بیشتری نسبت به حکومت خانواده های قدرت مند بهره ببرند. مخالفت با استعمار هلند هم، نقش داشت؛ با این وجود، تلاش برای تحمیل آنچه که خارجی تلقی شده، (یعنی وهابیت و فرم های تندتر از اسلام)، بر روی آن دسته از مسلمانانی که با ارث محلی خود راحت بودند، قطعا باعث ایجاد یک جنگ می شد.

محمدیه (که در سال 1912م، بنا نهاده شد)، نیز مثل وهابیت، به دنبال یک اسلام ناب بود. اسلامی که از وحدت فرهنگی رها باشد؛ با این حال، سردمداران محمدیه، از اسلامی که اصلاح شده و مدرن بود، حمایت می کردند؛ از این رو، آنها به جای نگاه به عربستان، به دنبال رویکرد محمد عبده و اصلاح طلبان مدرن شبیه به او بودند. در سال 1926م، ناگهان نهضت  العلماء در واکنش به تخریب مقبره های عربستان سعودی و سایر مقدسات اسلامی در مکه و مدینه، و شایعاتی مبنی بر اینکه سعودی ها قصد تخریب مقبره پیامبر6 را دارند، تاسیس شد. بنیان گذاران نهضت العلماء این را تهدیدی برای اسلام حقیقی ، که در افکار و رفتار شهروندان اندونزی ترسیم شده بود، دیدند؛[20] زمانی که من (مولف)، در کنگره پنج ساله نهضت العلماء در سال 2015م، حاضر شدم، از چاپ مجدد کتاب وهابیت مردود (منولاک وهابی)، به قلم محمد فقیه مسکومامبنگ (یکی از بنیان گذاران سازمان)، تحت تاثیر قرار گرفتم. نشست بین المللی رهبران معتدل اسلامی (ISOMIL) در سال 2016م، هشدار داد: دولت های مختلف در خاورمیانه، از تفاوت های مذهبی و تاریخ دشمنی میان فرقه ها، بدون در نظر گرفتن پیامدهای آن برای همه بشریت، استفاده می کنند. این کمپین های تبلیغات فرقه ای، عمدتا پرورش دهنده افراط گرایی و تحریک انتشار تروریسم در جهان است.[21]

با این حال و با تاسیس دو گروه نهضت العلماء و محمدیه که عمدتا به دنبال اسلام معتدل هستند، بازهم نفوذ کشور عربستان در اندونزی مشهود است. اکنون کشور عربستان، بیش از 150 مسجد در کشور اندونزی تاسیس کرده است. کتب درسی را تدوین و هزاران کمک هزینه تحصیلی برای دانش آموختگان در عربستان سعودی پرداخت کرده است.[22] مرکز اصلی این طرح، موسسه مطالعات اسلام عرب (LIPIA)، یک دانشگاه کاملا پشتیبانی شده از سوی کشور عربستان در جنوب جاکارتا است. موسسه مطالعات اسلام و عرب در سال 1980م، به طور ظاهری و با هدف آموزش زبان عربی آغاز به کار کرد، و هیچ اندونزیایی نیز در دانشگاه حضور نداشت. هزینه تحصیل در این دانشگاه رایگان بود؛ موسیقی، تلویزیون و خنده با صدای بلند ممنوع بود و مردان و زنان نیز از هم جدا شده  بودند.

وزارت امور مذهبی کشور، موسسه مطالعات اسلام و عرب را در سال 2015م، تایید کرد؛ اما این وزارت، نگرانی خود را از عدم حفاظت موسسه مطالعات اسلامی از باور یکتا انگاری (اسلام معتدل و فلسفه دولت اندونزی )، و نه مرجع اسلامی خاص ابراز داشته است؛ پس از دیدار پادشاه سلمان از اندونزی در مارس 2017م، سعودی ها برای احداث دو یا سه موسسه مشابه دیگر، ابراز علاقه کردند.

تروریسم

رادیکالیزم رو به رشد در کشور اندونزی، به شدت تهدید کننده است؛ با این حال، تروریسم در کشور اندونزی به مقیاس مشابه در کشور فیلیپین نرسیده است. مرگ بارترین اقدام تروریستی در کشور اندونزی، بمبی در سال 2002م، در کلینیک شبانه در بالی بود که منجر به مرگ 202 نفر شد. از آن پس، حملات دیگری رخ داد که شامل موارد ذیل می باشد.

- بمب گذاری در سال 2003م، در هتل جی وایت ماریوت در جاکارتا که 12 نفر در آن کشته شدند.

- بمب گذاری در خودرو (2004م)، در خارج از سفارت استرالیا که باعث کشته   شدن ده نفر شد.

- بمب گذاری در بالی که به سبب آن 26 نفر از دنیا رفتند.

- بمب گذاری  در هتل های ماریوت و ریتز کارلتونِ جاکارتا، در سال 2009م، که حداقل 9 نفر در آن کشته شدند.[23]

البته حمله ی بزرگ تری در ژانویه 2016م نیز رخ داد؛ هنگامی که چندین انفجار در نزدیکی مرکز خرید ساریناه در جاکارتا به وقوع پیوست. افراد بسیاری در این حمله ها مجروح و هشت نفر نیز (که نیمی از آنان تروریست ها بودند)، کشته شدند. این اتفاق تلخ اگرچه موجب ضرر بیشتر برای کشور می باشد، اما از این جهت که بی کفایتی تروریست ها را نشان می دهد، خوشایند است.

در سال های اخیر، ممکن است برخی از طرف داران جنبش اسلامی، به داعش پیوسته باشند.[24] این حمله ی اخیر (که در بالا ذکر شد) نیز، اولین حمله ای بود که ادعا شده توسط داعش صورت گرفته است. چندین بمب گذاری در مقیاس کوچک تر نیز به این سازمان پیوند خورده است؛ مانند حمله به یک کلیسا در ساماریندا در نوامبر 2016م، در شرق کلیمانتان (جایی که سه بمب دست ساز در خانه ای منفجر شدند و یک کودک کشته و سه تن دیگر زخمی شدند). در ابتدا، این حمله تنها برای به وحشت انداختن بود؛ اما بعدها مشخص شد که عاملان این حمله، با یک گروه مرتبط با داعش به نام "جماعت انصار الدوله" (JAD) مرتبط هستند؛ به نظر می رسد، جماعت انصار الدوله، بزرگ ترین شبکه وابسته به داعش در اندونزی است و بخش هایی از آن، در چندین منطقه از کشور وجود دارند.[25] "جماعت انصار  الدوله، از طریق سلیم مبارک اتمیمی (ابوجندل، با ملیت اندونزیایی) با داعش مرتبط شدند. شخصی که ارتباط نزدیکی با رهبری مرکزی داعش داشته و یک واحد تخریب کننده  اندونزیایی را با نام "نیروهای شرق" (کتیبه مسیاری)، رهبری می کند.[26]

چند عامل موفق، برای محدود کردن این گروه های تروریستی، به صورت ویژه موثر بوده است. یکی از مهم ترین عوامل، واحد مبارزه با تروریسم است که تأثیر قابل توجهی داشته است؛ این واحد "بخش ویژه 88" بود، که در سال 2002م، پس از بمب گذاری های بالی تشکیل شد و آموزش های آمریکایی و استرالیایی را دریافت کرد. این واحد در هر دو جبهه اطلاعاتی و عملیاتی به صورت تهاجمی عمل می کند.[27] عامل دیگری که در رد افراط گرایی به کار گرفته شده، پیروی مسلمانان از صورت های محلی غالب اسلام است که تروریست و افراط گرایی را طرد کرده است.

این پاسخ، ائتلافی که دست به دست هم داده بود، تا نوآموزان را به استخدام داعش در آورد، محدود کرده و کسانی را که قبلا به این گروه پیوسته بودند را نیز، جدا ساخت؛ بر اساس آمار، باید گفت که جمعیت پیوسته به داعش در کشور اندونزی، هفتاد درصد کمتر از جمعیت مسلمانان پیوسته به داعش از انگلستان و یا چندین کشور اروپایی است.[28]

با این حال، نفوذ عربستان سعودی بی نظیر است. عربستان سعودی در سال 1972م، برای تاسیس مجمع "آی وی وای" (متشکل از جهادگران پسنتران)، کمک مالی کرد. چهار بمب گذار بالی، از این مدرسه (مدرسه المکمن در نگروکی، مرکز جاوا)، فارغ التحصیل شدند؛ همان گونه که شامل دیگر ستیزه جویان نیز است. این مدرسه توسط ابوبکر بوعصیر (رهبر معنوی بمب گذارهای بالی) تاسیس شد؛ اگرچه او در سال 2011م، به پانزده سال زندان محکوم شد، اما همچنان به شدت بر سیاست های مدرسه تاثیرگذار است؛ علاوه بر این، عمر فاروق (یکی از اعضای ارشد گروه جماعت اسلامیه، که در سال 2002م، دستگیر شد)، به خبرگزاری مرکزی اطلاعاتی گفت: الحرمین (خیریه عربستان)، به گروهش کمک مالی می کند.[29] جعفر عمر طالب (رهبر لشکر جهاد) نیز، یک شبه نظامی فارغ التحصیل از لیپیا بود که مسیحیان را در مالوکو کشت. در همین حال، هواداران وهابی و دیگر ایدئولوژی های رادیکال، در رسانه های اجتماعی به شدت فعالیت کرده و مطرح شده اند. از آن جمله می توان به یک "ارتش سایبری مسلمان" رادیکال، که دیگر همتایان معتدل خود را تحت الشعاع قرار داد، اشاره کرد.[30]

تاثیر نفوذ عربستان در افراطی  شدن کشور اندونزی، غیر قابل چشم پوشی است؛ اما نباید در این میان از زندانی شدن آهوک غافل شد.

زندانی شدن آهوک

محاکمه و سرزنش گروه های اسلام گرا، در مورد ناسزا و توهین به رئیس جمهور جاکارتا، (باسوکی تجاهاجا پورناما آهوک)، روند رادیکال  شدن را تقویت نمود. آهوک از نظر قومیت، یک شهروند چینی  و از نظر مذهبی یک مسیحی است؛ از سوی دیگر، جامعه اندونزی با بیش از 88 درصد جمعیت مسلمان، احساسات شدید ضد چینی دارد؛ با این حال، آهوک یک فرماندار پرانرژی و کارآمد است که از سوی 70 درصد مردم تایید شده است. آهوک در حالی که برای انتخابات در سپتامبر 2016م، مبارزه می کرد، اظهار داشت که آیه 51 سوره مائده، متحد  شدن با مسیحیان و یهودیان را نهی کرده است. این کلام از سوی برخی از روحانیون مسیحی مورد سوء استفاده قرار گرفت و از این جهت گفتند: مسلمانان نباید در رای گیری برای یک مسیحی (آهوک) شرکت کنند. چند روز بعد، یک ویدئو از سخنان آهوک که توسط بونی یانی، سخنگوی روابط عمومی، ویرایش شده بود، ویروسی گشت. با توجه به سخنان آهوک، مجلس علمای اندونزی با صدور یک فتوا او را به کفر متهم کرد. جنبش مدافعان اسلام افراط گرا (جبهه پمبل اسلام (fbi)، که به شدت به اقلیت های مسلمان، کلیساها و کلوپ های شبانه حمله کرده، برای حفاظت از فتوای شورای علمای اندونزی، به جنبش ملی که تازه تشکیل شده بود پیوست. آنها با هم درخواست تظاهرات کرده، و خواستار محاکمه و زندانی شدن آهوک شدند. گروه های اسلام گرای دیگر از جمله انجمن امت اسلام، مجلس مجاهدین اندونزی، انجمن علمای امت اندونزی، اتحاد ملی ضد سیاح، جماعت انصار التوحید نیز به این جنبش پیوستند. در 4 نوامبر و 2 دسامبر، تظاهرات گسترده و عمدتا صلح آمیز علیه كفر رخ داد كه یکی از آنها، نیم میلیون نفری بود. این یک نمایش غیر معمولی و منحصر به فرد از FPI (اسلام افراط گرا)، بود.

رهبران نهضت علماء و محمدیه، گروه های خود را به آرامش توصیه کردند و اعضای خودشان را به دوری از تظاهرات هدایت کرده و به آنها گفتند: واقعا به نامزدهایی که بیشتر به نفع عمومی کمک می کنند، رای دهید؛ برخی اعضای ارشد این دو سازمان به اتهامات علیه آهوک پیوستند؛ در نهایت نهضت علمای معتدل و محمدیه، توسط گروه های افراط گرا خارج شدند.

آهوک در نهایت برای ناسزایی گویی، بازداشت و در 9 می سال 2107م، به دو سال زندان محکوم شد. افزون بر این، در روز بعد، سه نفر از پنج قاضیِ محاکمه کننده، توسط دادگاه عالی اندونزیایی ترفیع گرفتند.[31] سیاست مداران ارشد، ارتش و سایر نخبگان می توانستند برای اهداف سیاسی خود شکایت کنند. این شکایت در عین صمیمیت مذهبی بود. این بازیگران همچنین، برای تسهیل تظاهرات، به صورت مرتب، هزاران اتوبوس، جعبه های ناهار، نشانه ها و تی شرت ها چاپ شده را برای مردم به خیابان آمده در نظر گرفته و به آنها کمک می کردند.

انتخابات سال 2016م، از انتخابات ریاست جمهوری سال 2014م، تاثیر گرفته بود؛ زمانی که جوکوی، پاربووو سابیانتو، داماد آخرین دیکتاتور، (یعنی سوهارتو و ژنرال نیروهای ویژه ی سابق که به نقض حقوق بشر مظنون بود) را شکست داد. جوکوی اولین رئیس جمهور اندونزی است که خارج از نیروهای نظامی و سیاسی است. او و آهوک در سال 2014م، با یک دیگر متحد شدند، و هر دو، دفاتر مربوطه خود را به دست آوردند. پرابووو به صورت گسترده مظنون به انتقام جویی در سال 2016م، برای از دست دادن ریاست جمهوری در سال 2014م، بوده است؛ البته تدابیر او ممکن است، به هدف تاثیر گذاری در انتخابات سال 2019م، باشد. شایعاتی مبنی بر این بود که جوکووی شاید، آهوک را به عنوان معاون ریاست جمهوری خود در نظر گرفته باشد، وجود دارد. تصور می شود پرابووو و برخی از فرزندان سوهارتو، ریاست جمهوری دیگری را برنامه ریزی کرده اند و ممکن است آنها امیدوار باشند که ناآرامی های فعلی، تقاضا را برای خدمات امنیتی گسترده و یک دستاورد سیاسی قوی افزایش دهد.

حکم زندانی آهوک کشور را تقسیم کرده است؛ همچنین این حکم، باعث تنش هایی میان رئیس جمهور، ارتش و پلیس که تمایل داشتند جوانب مختلف را در امور آهوک بپذیرند، ایجاد کرد؛ به عنوان مثال، گاتوت نورمارتوی در آن هنگام که رئیس ارتش اندونزی بود، به طور عمومی با ژنرال تیتو کارنویان (متحد جوکوی)، رئیس پلیس ملی، در مورد اینکه آیا موضوع پنهانی ای در تظاهرات ضد آهوک وجود داشت، مخالفت کرد.

یک مبارزه سیاسی علیه رادیکالیسم

حادثه آهوک، رشد سریع افراط گرایی را به ویژه در میان دانشجویان دانشگاه (به استثنای دانشگاه های دولتی اسلامی که معمولا مکان های معتبر هستند) به بار آورد؛ با این وجود، محکومیت آهوک ممکن است تأثیرات مثبت داشته باشد. بسیاری از اندونزیایی ها، از جمله کسانی که در دولت هستند، اکنون افزایش رادیکالیسم را پذیرفته اند. این منجر به مقابله شده است.

اولین مقابله در 17 نوامبر 2017م، اتفاق افتاد. آن زمان که بونی یانی، ویدئوی محرمانه سخنرانی آهوک را درست کرد و آن را منتشر نمود. او برای نشر سخنان تنفرآمیز، خود را لایق یک سال و نیم زندان می دانست؛[32] سپس ریزیک شهاب، رهبر FPI (اسلام افراط گرا) و یکی از رهبران پیشرو در تظاهرات، برای خشونت کلامی (پس از گزارش هایی که در آن به اشکالات او به تثلیث اشاره شده بود)، تحت پیگرد قرار گرفت؛ سپس او درباره اتهام توهین به ایدئولوژی رسمی ایالت پانکاسیلا مورد سوال قرار گرفت. سرانجام، پلیس او را به موجب توهین به سواکارنو، نخستین رئیس جمهور اندونزی، بازجویی کرد. او مجددا برای پاسخ به اتهاماتی مبنی بر توهین به اسکناس های جدید احضار شد. او بر این باور بود که این اسکناس ها نمادهای کمونیست را برجسته کرده است. در 30 ماه می سال 2017م، او تحت قانون پورنوگرافی که ادعا می کرد که به طور صریح پیام های روشن جنسی به فرزا حسین فرستاده است، قرار گرفت. فرزا حسین به جرم خیانت به قانون، در تظاهرات دسته جمعی سازماندهی شده، بازداشت شده بود. رضیه، فارغ التحصیل دانشگاه ملک سعود، به عربستان سعودی فرار کرد و هنوز در آنجا ساکن است.[33] وکیل او ادعا کرد که او مهمان دولت عربستان سعودی است و تمام هزینه هایش توسط عربستان تامین می شود؛ زیرا او فرزند پیامبر6 است. دولت عربستان سعودی در مورد این موضوع اظهار نظر نکرده است.[34] پرونده قانونی جاری نشان می دهد، پلیس از اتهاماتی مبهم استفاده می کند، تا مردم را در معرض مشکلات قرار داده و از افراط گرایی جلوگیری کند؛ پس از این همه، واقعا چند اندونزیایی با اتهامات توهین به تثلیث، پانکاسیلا رئیس جمهور پیشین و یا اسکناس های، بدون اشاره به مشاجرات پورنوگرافی و مشارکت در خیانت رو به رو، بازداشت می شوند؟[35]

این مبارزه (مبارزه سیاسی در برابر رادیکالسیم)، شامل برنامه های جدید سیاسی است که با هدف تضعیف بیشتر سازمان های رادیکال است. در ژولای 2017م، یک دستور رسمی و اداری، فعالیت حزب التحریر اندونزی را ممنوع کرد؛ چراکه درخواست این گروه برای بازسازی خلافت پانکاسیلا، ایدئولوژی رسمی دولت اندونزی را نقض می کند. دادگاه قانون اساسی نیز از این حکم دفاع کرد؛[36] علاوه بر این، در 24 اکتبر سال 2017م، مجلس، قانونی را تصویب کرد که به دولت اجازه داد، فعالیت سازمان های مخالف در پانکاسیلا را ممنوع کند.[37]

علاوه بر این، رئیس جمهور جکووی، با تاکید بر اهمیت تنوع و وحدت ملی، چندین سخنرانی انجام داد. او همچنین یک کمیته مخصوص برای مشاوره در خصوص اینکه، بهترین راه برای تبلیغ ایدئولوژی رسمی اندونزی چیست؟ تشکیل داد.

در تاریخ 7 نوامبر 2017م، دادگاهِ قانون اساسی به اتفاق آرا، این قانون را که تنها مردمان اندونزی در کارت های شناسایی ملی خود، به عنوان مسلمان، کاتولیک، پروتستان، هندو، بودیسم یا کنفوسیوس معرفی می شوند را غیر قانونی اعلام کرد. این پرونده به وضعیت مذهبی "ادیان قبیله ای" (لوران کیپرکایان)، که قبلا به عنوان ادیان واقعی شناخته نشده بودند، اما به عنوان نظام باورهای فرهنگی در نظر گرفته شده بودند، مربوط می شد. 1200 گروه  این  چنینی، با حداقل مجموع دوازده میلیون طرف دار وجود دارد.[38] دادگاه تصریح کرد که با لوران کیپرکایان «ادیان قبیله ای»، باید به صورت تساوی رفتار شود و توصیه کرد که کارت های هویت شامل یک رده هفتم باشند و آن "ایمان داران ایمان" می باشد.

یک مبارزه عقیدتی علیه رادیکالیسم

دوره حبس آهوک سبب افزایش تلاش های دولت برای مقابله با اسلام رادیکال شد. اعضای سازمان های معتدل مسلمان، بخصوص نهضت العلماء، برای چندین سال از دستور کار اصلاح طلبانه خود حمایت کرده اند. در ماه می 2017م، جنبش جوانان راسخ نهضت العلماء به رهبری جرکان پمودا انصور، 5 میلیون نفر و بیش از 300 متخصص بین المللی مذهبی را برای بررسی "قوانین منسوخ از احکام اسلام کلاسیک" که خواستار درگیری دائمی با کسانی است که اسلام را نمی پذیرند، گرد آورد. در این اجتماع، اعلامیه انصور در مورد اسلام بشر دوستانه مطرح گردید که بر اساس آن، "نشست بین المللی رهبران اسلامی معتدل" در تاریخ 16 می 2016م، آغاز شد.

این اعلامیه، خود را به شدت نسبت به حقوق اقلیت های مذهبی دست خوش نقد قرار داد. گستره این انتقاد نسبت به اعلامیه بسیار مشهورتر در سال 2016م (یعنی حقوق اقلیت های مذهبی در سرزمین مسلمان)، در کشور مراکش (که تحت نظارت دولت مراکش و دولت امارات منتشر شد)، بیشتر بود. این اعلامیه استدلال می کند که در اسلام کلاسیک، عناصری وجود دارد که مشکل ساز هستند و نیاز به تغییر دارند. این اطلاعیه بیان می کند: اگر مسلمانان از اصول کلیدی ارتدکس اسلامی که به صراحت به خشونت می پردازد و آن را اجازه می دهد، توجه نکنند، هر کسی در هر زمانی ممکن است از آموزه های ارتدکس اسلامی سوء استفاده کنند؛ به عنوان مثال از این آموزه ها برای جلوگیری از قوانینی که ادعای نامشروع بودن آنها شده، استفاده می شود؛ یا برای کشتار هم وطنان و اقتدار یک دولت کافر مورد بهره برداری قرار می گیرند. این آموزه ها باید تحت کنترل در بیاید. این یک تهدید خونین است که با بسیاری از رویدادهای جاری در مصر، سوریه و یمن به خیابان های بمبئی، جاکارتا، برلین، نیس، استکهلم و وست مینستر ارتباط دارد.

یاقوت کماس، رئیس انصور، در کنفرانس مطبوعاتی انتشار این اعلامیه اظهار داشت: این دروغ و خلاف است که ادعا می کنند اقدامات القاعده، داعش، بوکوحرام و دیگر گروه ها هیچ ارتباطی با اسلام ندارند، و یا صرفا نمایان گر انحراف تعالیم اسلامی هستند؛ در حقیقت، اینها رشد وهابی گری و سایر جریان های بنیادگرای اسلام سنی هستند.[39]

یحیی چالیل استاکف، رئیس انصور و دبیر کل شورای حقوق بشر نهضت العلماء، این موضوعات را در 18 ژوئیه 2017م، مجددا مورد توجه قرار داد و ضمن اشاره به شورای اتحادیه کارگری مبارزه با تروریسم اظهار داشت: بسیاری از اعضای این شورا، سخنگوی اسلام هراسی را، به اینکه وی کسی دیگری غیر از یحیی چالیل بوده است، متهم کرده اند.[40]

در حالی که سازمان نهضت العلماء به طور کلی اعلامیه را تایید نکرده است. یحیی می گوید: این موضوع مورد بحث قرار گرفته و سخنان او در سطح اندونزی یا بین المللی به طور شگفت آوری بازخورد کمی داشته است. او معتقد است: منتقدانش در این دو راه کار محصورند؛ در واقع، یا باید آنها بگویند که آموزه های اسلام کلاسیک به کار بسته نمی شود که به طور اجمالی دشوار خواهد بود، و یا اینکه آنها باید بگویند که اسلام کلاسیک، آموزه ها را بیان کرده و مسلمانان باید از آنها پیروی کنند.[41]

صرف نظر از اینکه، این یک ابتکار قابل توجه است، گستره تاثیر آن نیز باقی می ماند؛ خصوصا در خاورمیانه که اغلب از ایده ها و استدلال هایی که در مناطق دورتر ارائه شده ، متأثر می باشد.

به سوی انتخابات 2019

تاکتیک های استفاده شده علیه آهوک در انتخابات مربوط به فرمانداری جاکارتا در سال 2017م، در پیش بینی انتخابات ریاست جمهوری سال 2018م، قابل استفاده است؛ به عنوان مثال، جکووی در بروشورهای ناشناس، متهم به داشتن یک شخصیت مخفی مسیحی است و هم زمان با حزب کمونیست منحل شده، مرتبط است. اسلام گرایان با استفاده از نام الامنی 212 (با اشاره به 2 دسامبر، تاریخ بزرگ ترین تظاهرات ضد آهوک)، یک مراسم تجدید دیدار در جاکارتا برگزار کردند. سخنرانان در این مراسم، اعلام کردند جوکووی به مجلس علمای اندونزی خیانت کرده و اندونزی را به سرمایه داران چینی و خارجیان، فروخته است. برای مقابله با این اتهامات، جکووی خود را از آهوک جدا کرده و بر اهمیت اورشلیم برای مسلمانان تأکید و به دفاع از مسلمانان روهینگیا در میانمار برخاست. او در حال توسعه روابط قوی با نهضت العلماء و محمدیه و ارتش است.[42]

در کوتاه مدت، دو آزمایش نشان خواهد داد که آینده اسلام در اندونزی چیست. اولا، آیا حکومت، قدرت مجلس علمای اندونزی را محدود می کند؟ دوم اینکه آیا حکم دادگاه قانون اساسی جدید، (مربوط به لوران کیپراییان) اجرا خواهد شد؟ این مطالب را می توان به عنوان مقدمه در باب اینکه آیا اندونزی سنت های معتدل (مدارا آمیز) را تقویت می کند، یا به سمت رادیکالیسم کشانده می شود، مطرح کرد.

 

 

منابع

  1. Martin van Bruinessen, ed., Contemporary Developments in Indonesian Islam: Explaining the “Conservative Turn” (Singapore: Institute of Southeast Asian Studies, 2013.
  2. Martin van Bruinessen, “Genealogies of Islamic Radicalism in Post-Suharto Indonesia,”
    in Islam in Southeast Asia: Critical Concepts in Islamic Studies, vol. 4, The Myth of the “Second Front”: Muslim Southeast Asia and the War on Terror, ed. Joseph Liow and Nadirsyah
    Hosen (London: Routledge, 2009).
  3. Dicky Sofjan, “Religious Diversity and Politico-Religious Intolerance in Indonesia and Malaysia,” Review of Faith
    and International Affairs 14, no. 4 (Winter 2016)
  4. Robin Bush, Nahdlatul Ulama and the Struggle for Power within Islam and Politics in Indonesia (Singapore: ISEAS Publishing, Institute of Southeast Asian Studies, 2009).
  5. Clifford Geertz, The Religion of Java (Glencoe: Free Press, 1960).
  6. Robert W. Hefner, Hindu Javanese: Tengger Tradition and Islam (Princeton: Princeton University Press, 1985).
  7. Peter Riddell, Islam and the Malay-Indonesian World: Transmission and Responses (Honolulu: University of Hawaii Press, 2001).
  8. Martin van Bruinessen, “Ghazwul fikri or Arabization? Indonesian Muslim Responses
    to Globalization,” in Southeast Asian Muslims in the Era of Globalization, ed. Ken Miichi
    and Omar Farouk (Basingstoke: Palgrave Macmillan, 2014).
  9. Cornelis van Dijk, Rebellion under the Banner of Islam: The Darul Islam in Indonesia (The
    Hague: M. Nijhoff, 1981).
  10. Quinton Temby, “Imagining an Islamic State in Indonesia: From Darul Islam to Jemaah Islamiyah,” Indonesia 89 (April 2010).
  11. Martin van Bruinessen, “Indonesian Muslims and Their Place in the Wider World of Islam,” in
    Indonesia Rising: The Repositioning of Asia’s Third Giant, ed. Anthony Reid (Singapore:
    Institute of Southeast Asian Studies, 2012).
  12. E. Elson, “Another Look at the Jakarta Charter Controversy of 1945,” Indonesia 88 (October 2009).
  13. C. Ricklefs, A History of Modern Indonesia Since C. 1200 (Stanford: Stanford University Press, 2008).
  14. Carool Kersten, A History of Islam in Indonesia: Unity in Diversity (Edinburgh: Edinburgh University Press, 2017).
  15. Jeremy Menchik, Islam and Democracy in Indonesia: Tolerance without Liberalism (New York: Cambridge University Press, 2016).
  16. Krithika Varagur, “Saudi Arabia Is Redefining Islam for the World’s Largest Muslim Nation,” Atlantic, (March 2, 2017).
  17. Institute for Policy Analysis of Conflict, Extremists in Bandung: Darul Islam to ISIS—And Back Again?, Report No. 42, (February 12, 2018).
  18. “Indonesia’s Religious Freedom, Constitutional Court, and Ulama Council,” Providence, (December 5, 2017).
  19. http://file.understandingconflict.org
  20. https://www.theatlantic.com
  21. https://www.voanews.com
  22. http://www.baytarrahmah.org
  23. https://www.youtube.com
  24. http://www.baytarrahmah.org
  25. https://asia.nikkei.com
  26. https://www.bloomberg.com
  27. https://www.lausanne.org
  28. https://www.nber.org
  29. http://www.nytimes.com
  30. https://www.washingtonpost.com
  31. thejakartapost.com
  32. http://indonesia-nederland.org
  33. https://coconuts.co
  34. https://www.cnnindonesia.comvxb
  35. http://assets.pewresearch.org
  36. http://www.thejakartapost.com
  37. https://www.thestar.com

http://www.beritasatu.com

  1. http://www.asianews.it
  2. https://providencemag.com
  3. http://www.tonyblairfaithfoundationus.org
  4. http://www.halalmui.org
  5. http://setara-institute.org
  6. http://wahidfoundation.org
  7. https://www.amnestyusa.org
  8. http://www.tandfonline.com

 

[1]. https://www.hudson.org/experts/472-paul-marshall.

  [2]. Martin van Bruinessen, ed., Contemporary Developments in Indonesian Islam: Explaining the “Conservative Turn” (Singapore: Institute of Southeast Asian Studies, 2013).

[3]. Martin van Bruinessen, “Genealogies of Islamic Radicalism in Post-Suharto Indonesia,”
in Islam in Southeast Asia: Critical Concepts in Islamic Studies, vol. 4, The Myth of the “Second Front”: Muslim Southeast Asia and the War on Terror, ed. Joseph Liow and Nadirsyah
Hosen (London: Routledge, 2009), 35–66.  

[4]. Nurul Fitri Ramadhani and Haeril Halim, “Police Told to Resist Undue Influence of MUI,” Jakarta Post, December 20, 2016, accessed December 21, 2017, http://www.thejakartapost.com/news/2016/12/20/police-told-to-resist-undue influence—of-mui.html.

[5]. Tony Blair Faith Foundation, “Country Profile: Indonesia,” July 24, 2014, accessed December 21, 2017, http://www.tonyblairfaithfoundationus.org/religion-geopolitics/country-profiles/indonesia/situation-report. The MUI maintains an English language website at http://www.halalmui.org/mui14/index.php/main/changelang/2/1/30.  

[6]. Setara Institute, “Kebebasan Beragama/Berkeyakinan di Indonesia 2016,” January 29, 2017, accessed December 21, 2017, http://setara-institute.org/kebebasan-

beragamaberkeyakinan-di-indonesia-2016; Wahid Foundation, “Ringkasan Kebijakan Kebebasan Beragama dan Berkeyakinan (KBB) di Indonesia dan Perlindungan Negara,” January 2017, accessed December 21, 2017,

http://wahidfoundation.org/index.php/publication/detail/Ringkasan-Kebijakan-Kebebasan-Beragama-dan Berkeyakinan-KBB-di-Indonesia-dan-Perlindungan-Negara; Wahid Foundation, “National Survey 2016 Wahid Foundation,” October 2017, accessed December 21, 2017,

 http://wahidfoundation.org/index.php/publication/detail/NationalSurvey-2016-Wahid-Foundation-LSI; Amnesty International, Prosecuting Beliefs: Indonesia’s Blasphemy Laws, November 2014, https://www.amnestyusa.org/files/_index-_asa_210182014.pdf; Dicky Sofjan, “Religious Diversity and Politico-Religious Intolerance in Indonesia and Malaysia,” Review of Faith and International Affairs 14, no. 4 (Winter 2016): 53–65, http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/15570274.   

[7]. On Indonesian “traditional Islam,” see Robin Bush, Nahdlatul Ulama and the Struggle for Power within Islam and Politics in Indonesia (Singapore: ISEAS Publishing, Institute of Southeast Asian Studies, 2009), 29–33.

[8]. در این بحث، همانند بسیاری دیگر، استان آچه، در نوک شمالی سوماترا، متمایز است: این استان مدت­هاست که برای استقلال یا خودمختاری مبارزه کرده و به­عنوان بخشی از حل و فصل صلح 2001م، با بقیه اندونزی، تنها استانی است که قانون جنایی شریعیت دارد.

[9]. Clifford Geertz, The Religion of Java (Glencoe: Free Press, 1960).

[10].  Azyumardi Azra, “Sustainable Indonesian Islam, A Blessing for the Universe,” Indonesia Nederland Society, August 3, 2015, originally published in the Indonesian daily Kompas, August 3, 2015, http://indonesia nederland.org/events/azyumardi-azra-sustainable-indonesian-islama-blessing-for-the-universe/.

[11].  Hefner, Riddell, and many others stress that Islam forms an obvious layer of Indonesian cultures. See Robert W. Hefner, Hindu Javanese: Tengger Tradition and Islam (Princeton: Princeton University Press, 1985) and Peter Riddell, Islam and the Malay-Indonesian World: Transmission and Responses (Honolulu: University of Hawaii Press, 2001).

[12]. See “The World’s Muslims: Unity and Diversity,” Pew Research Center, August 9, 2012, http://assets.pewresearch.org/wp-content/uploads/sites/11/2012/08/the-worlds-muslims-full-report.pdf  

[13]. Martin van Bruinessen, “Ghazwul fikri or Arabization? Indonesian Muslim Responses to Globalization,” in Southeast Asian Muslims in the Era of Globalization, ed. Ken Miichi and Omar Farouk (Basingstoke: Palgrave Macmillan, 2014), 61–85.

[14]. “Raison d’etre of Islam Nusantara,” Jakarta Post, August 6, 2015,

www.thejakartapost.com/news/2015/08/06/raison-d-etre-islam-nusantara.html.

[15]. Cornelis van Dijk, Rebellion under the Banner of Islam: The Darul Islam in Indonesia (The Hague: M. Nijhoff, 1981); Quinton Temby, “Imagining an Islamic State in Indonesia: From Darul Islam to Jemaah Islamiyah,” Indonesia 89 (April 2010): 1–36; Martin van Bruinessen, “Indonesian Muslims and Their Place in the Wider World of Islam,” in Indonesia Rising: The Repositioning of Asia’s Third Giant, ed. Anthony Reid (Singapore: Institute of Southeast Asian Studies, 2012), 117–140.

[16]. R. E. Elson, “Another Look at the Jakarta Charter Controversy of 1945,” Indonesia 88 (October 2009): 105–130.  

[17]. This section draws on my “Saudi Influence and Islamic Radicalism in Indonesia: How Can They Be Countered after Ahok’s Imprisonment?,” Lausanne Global Analysis 6, no. 5 (September 2017), https://www.lausanne.org/content/lga/2017-09/saudi-influence-islamic-radicalization-indonesia.  

[18]. For a succinct overview, see M. C. Ricklefs, A History of Modern Indonesia Since C. 1200 (Stanford: Stanford University Press, 2008), 172–175.

[19]. For caution as to how much Wahhabism was a factor, see Carool Kersten, A History of Islam in Indonesia: Unity in Diversity (Edinburgh: Edinburgh University Press, 2017) 56–57.

[20].  For an overview, see Jeremy Menchik, Islam and Democracy in Indonesia: Tolerance without Liberalism (New York: Cambridge University Press, 2016), 48–51.

[21] . See “International Summit of Moderate Islamic Leaders (ISOMIL) Nahdlatul Ulama Declaration,” http://www.baytarrahmah.org/media/2016/Nahdlatul-Ulama-Declaration_05-10-16.

[22]. See Krithika Varagur, “Saudi Arabia Is Redefining Islam for the World’s Largest Muslim Nation,” Atlantic, March 2, 2017,

https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/03/saudi-arabia-salman-visitindonesia/518310/.  

 .[23]از آنجا که حملات بزرگ­تر شکست خورده­اند، به­نظر می­رسد که روند حملات، با استفاده از چاقو به­وجود آمده است.

Krithika Varagur, “Indonesia’s Sectarian Tensions Likely to Worsen in Election Season,” Voice of America, February 16, 2018, https://www.voanews.com/a/sword-attackindonesian-church-sectarian-tensions/4257313.html.
داعش همچنین ادعا کرد که این برنامه در تاریخ 8 می 2018، پس از شورش در زندان امنیتی ماکو بریمبو، (در جنوب جاکارتا) که در آن پنج نگهبان و یک زندانی کشته شدند، اتفاق افتاد؛ اما در زمان نوشتن این تأیید نشد.

[24]. Institute for Policy Analysis of Conflict, Extremists in Bandung: Darul Islam to ISIS—And Back Again?, Report No. 42, February 12, 2018, http://file.understandingconflict.org/file/2018/02/Report_42Final.pdf.

[25]. Institute for Policy Analysis of Conflict, Extremists in Bandung: Darul Islam to ISIS—And Back Again?, Report No. 42, February 12, 2018, http://file.understandingconflict.org/file/2018/02/Report_42Final.pdf.  

[26]. Krithika Varagur, “Deep Extremist Networks behind ‘Lone Wolf’ Samarinda Church Attacker,” Voice of America, November 18, 2016, https://www.voanews.com/a/deep-extremist-networks-behind-lone-wolf-samarinda-church attacker/3602202.html.

[27]. منتقدان معتقدند که این واحد بیش از حد تهاجمی است؛ زیرا چندین زندانی در زندانش جان داده­اند.

.[28] بریتانیا با سه میلیون مسلمان، تقریبا 760 نفر از جوانانش به داعش ملحق شده است. اندونزی، که 220 میلیون مسلمان دارد، تنها 700 تن از کارمندان نیروهای داعش را داشته است. این ارقام از اوایل سال 2016 است.

. Efraim Benmelech and Esteban F. Klor, “What Explains the Flow of Foreign Fighters to ISIS?,” NBER Working Paper No.

22190, National Bureau of Economic Research, April 2016, https://www.nber.org/papers/w22190.pdf.

[29]. Jane Perlez, “Saudis Quietly Promote Strict Islam in Indonesia,” New York Times, July 5, 2003, http://www.nytimes.com/2003/07/05/world/saudis-quietly-promote-strictislam-in-indonesia.html.

[30]. See Krithika Varagur, “Saudi Arabia Is Redefining Islam for the World’s Largest Muslim Nation,” Atlantic, March 2, 2017,

https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/03/saudi-arabia-salman-visitindonesia/518310/

 در تاریخ 1 مارس 2018، پلیس 14 عضو شبکه­ای به­نام ارتش سایبری مسلمان را دستگیر کرد که گفته می­شود، از هک کردن، اطلاعات غلط و صحبت کردن با نفرت، برای تحریک افراطگرایی بهره برده‌اند.

 Vincent Bevins, “Indonesian Police Arrest 14 Suspected

Members of Radical Islamist Cyber Network,” Washington Post, March 1, 2018,
https://www.washingtonpost.com/world/asia_pacific/indonesia-police-break-up-islamist-cyber-network-promoting

 extremism/2018/03/01/ff575b00-1cd8-11e8-98f5- ceecfa8741b6_story.html?utm_term=.3f2386dc92ce.  

[31]. در تاریخ 26 فوریه سال 2018، آهوک محکومیت خود را در دیوان عالی کشور به چالش کشید. قاضی پرونده وی همانی بود که بر محکومیت ریاست او رأی داد.

 “Lawyer: Judges Made Mistake in Ahok’s Case,” Star, February 28, 2018,

 https://www.thestar.com.my/news/regional/2018/02/28/lawyer-judges-made-mistakein-ahoks case/#DdjKE4rTJ831AdgE.99.

[32]. Arya Dipa, “Buni Yani Gets 1.5 Years in Jail,” Jakarta Post, November 14, 2017, http://www.thejakartapost.com/news/2017/11/14/buni-yani-gets-1-5-years-in-jail.html.

[33] .“Eggi: Rizieq Pilih di Arab daripada Ditangkap,” Berita Satu, September 14, 2017, http://www.beritasatu.com/nasional/452644-eggi-rizieq-pilih-di-arab-daripada-ditangkap.html#.Wbqln5MBcVc.twitter.

[34].  “Fugitive FPI Leader Rizieq’s Expenses Being Paid by Saudi Government Since He’s a Descendant of the Prophet: Lawyer,” Coconuts Jakarta, October 12, 2017, https://coconuts.co/jakarta/news/fugitive-fpi-leader-rizieqs-expenses-paid-saudi-govtsince-hes-descendent-prophet-lawyer/.

[35]. The investigation into the accusations of insulting pancasila and Soekarno was dropped in early 2018.

[36]. “Disahkan jadi UU, gugatan Perppu ditolak MK,” CNN Indonesia, December 12, 2017, accessed January 17, 2018,

https://www.cnnindonesia.com/nasional/20171212162704-12-261871/disahkanjadi-uu-gugatan-perppu-ormas-ditolak-mk.

پس از استقلال در سال 1945، تحت رهبری سوکارنو، این کشور ایدئولوژی دولتی گسترده­ای از پانکاسیا را پذیرفت که در مقدمه قانون اساسی 1945 قرار داشت. این پنج اصل که برخی از آنان به زبان انگلیسی سنگین نوشته شده است: بزرگی، بشریت و متمدن، وحدت اندونزی، دموکراسی به­وسیله حکمت مشارکت نمایندگان و عدالت اجتماعی برای همه مردم اندونزی.

[37]. Mathias Hariyadi, “Jakarta Approves Law against Islamist Organizations,” AsiaNews, October 28, 2017, http://www.asianews.it/news-en/Jakarta-approves-law-against-Islamist-organizations-42176.html.

[38] .See Paul Marshall, “Indonesia’s Constitutional Court Strikes Major Blow Defending Religious Freedom,” Providence, November 7, 2017, https://providencemag.com/2017/11/indonesia-constitutional-court-religious-freedom/ and Paul Marshall, “Indonesia’s Religious Freedom, Constitutional Court, and Ulama Council,” Providence, December 5, 2017, https://providencemag.com/2017/12/indonesia-religious-freedom-constitutional-courtulama-council/.

[39] .“Humanitarian Islam Movement Begins in East Java,” Jakarta Post, May 25, 2017,
http://www.thejakartapost.com/news/2017/05/25/humanitarian-islam-movement-begins-in-east-java.html.

[40].  The presentation may be viewed at https://www.youtube.com/watch?v=WTtfGkYLv1Y. See also an interview with Yahya, “Terrorism and Islam are Intimately Connected,” Frankfurter Allgemeine Zeitung, August 19, 2017,
http://www.baytarrahmah.org/media/2017/FAZ_A-Conversation-with-Kyai-Haji-YahyaCholil-Staquf_08-19-17.pdf.

[41].  Interview with Paul Marshall, Jakarta, November 30, 2017.

[42].  Erwida Maulia, “Indonesia’s Islamists Create Re-election Minefield for Widodo,” Nikkei Asian Review, December 27, 2017, https://asia.nikkei.com/Features/Asia-Insight/Indonesia-s-Islamists-create-re-election-minefield-for-Widodo?page=2; Karlis Salna and Untung Sumarwan, “Jokowi Boosts Ties with Indonesia Military in Power Shift,” Bloomberg, February 15, 2018, https://www.bloomberg.com/news/articles/2018-02- 14/jokowi-cements-ties-with-indonesia-military-in-political-shift.

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن