منبع :  alwahabiyah.com

ملا علی قاری حنفی در کتاب شرح الشفا در ذیل فصلی که به زیارت حضرت نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) اختصاص داده به بررسی قول ابن تیمیه درباره سفر به زیارت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) پرداخته و قول او را چنین مورد انتقاد قرار می دهد:

وقد فرط ابن تيمية من الحنابلة حيث حرم السفر لزيارة النبي صلى الله تعالى عليه وسلم كما أفرط غيره حيث قال كون الزيارة قربة معلوم من الدين بالضرورة وجاحده محكوم عليه بالكفر ولعل الثاني أقرب إلى الصواب لأن تحريم ما أجمع العلماء فيه بالاستحباب يكون كفرا لأنه فوق تحريم المباح المتفق عليه في هذا الباب نعم يمكن حمل كلام من حرم أو كره على صورة خاصة من الزيارة من الاجتماع في وقت خاص على هيئة منكرة أو صفة مكروهة من اجتماع الرجال والنساء في وقت واحد لما فيه من اتخاذ قبره عيدا والموجب لما أورد فيه وعيدا؛

ابن تیمیه از علمای حنابله کوتاهی کرده است به طوریکه سفر برای زیارت قبر نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) را حرام دانسته است، همان طور که برخی دیگر در این مسأله راه افراط را پیش گرفتند و معتقد به این امر شدند که زیارت کردن عملی است که موجب قربت الی الله می گردد و اینکه از ضروری دین باشد امری معلوم است و کسی که منکر آن گردد محکوم به کفر می گردد، چه بسا قول دوّم نزدیک به قول صواب باشد؛ زیرا تحریم آنچه را که علماء بر استحباب آن اجماع دارند کفر است؛ زیرا این کار فوق حرام کردن عمل مباح متّفق علیه در باب باشد، آری می توان کلام کسی که زیارت پیامبر (صلی الله علیه و آله) را حرام کرده یا مکروه خوانده، بر صورت خاصّی از زیارت حمل کرد مثل اینکه این حرمت و کراهت مربوط به وقت خاصّی بر هیئت منکره و یا صفت مکروهه ای از اجتماع مردان و زنان در وقت واحدی باشد که به موجب آن قبر حضرت را به صورت عید اتّخاذ کرده باشند که در مورد آن از طرف شارع وعید وارد گشته است[1].

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

[1]. ملاعلی قاری، شرح شفا، دار الکتب العلمیة، بیروت، چاپ اوّل، 1421ق، ج2، ص152.

 

 

 

b.jpga.jpg

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن