منبع :  alwahabiyah.com

محمّد شفیع عثمانی در تفسیر آیه ﴿وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاءٌ وَلَكِنْ لَا تَشْعُرُونَ[1] حیات شهداء و انبیاء و کیفیت حیات آنان در عالم برزخ را چنین بیان می کند:

هر کسی این را می داند که بر اساس روایات اسلامی هر مرده در عالم برزخ یک نوع زندگی دارد که بوسیله آن عذاب یا ثواب قبر را احساس می کند. در این باره میان مؤمن و کافر یا صالح و فاسق فرقی نیست؛ ولی این حیات در عالم برزخ درجات متفاوتی دارد بطوری که یکی از این درجات عام است و شامل همه افراد بشر می باشد و بعضی از آنها فقط بانبیاء و صالحین اختصاص دارد و در میان آنان نیز عدّه ای بر عدّه ای دیگر امتیاز و فضیلت دارند در رابطه با این مسأله علماء مقالات و تحقیقات بیشماری دارند؛ امّا از آن نوشته ها آنچه به کتاب و سنّت نزدیکتر و از شبه پاک است؛ همان است که سیدی حکیم الأمة تهانوی در تفسیر بیان القرآن توضیح داده است که فقط عیناً نقل آن در اینجا کافی می باشد.

نکته: به مقتولی که در راه خدا کشته می شود شهید می گویند و درباره او بکار بردن این عبارت که او مرده است، هم صحیح و جایز است امّا از اینکه مرگ او مانند مرگ سایر مردگان قلمداد شود ممانعت شده است؛ زیرا اگرچه روح هر شخصی پس از مردن به عالم برزخ می رسد و به خاطر وجود حیات در آنجا جزاء و مکافات را احساس می نماید امّا در آن مقام، شهید نسبت به سایر مردگان از ویژگی و امتیاز خاصّی برخوردار است و این حیات در آثار وجودی او از دیگران قوی تر می باشد؛ مثال آن مانند سرانگشتها در برابر پاشنه پای می باشند که اگر چه در هر دو عضو حیات وجود دارد امّا این آثار زندگی در سر انگشتها بیشتر از پاشنه پا احساس می شود همچنین آثار حیات در شهداء در مقایسه با دیگر مردگان بسیار بیشتر است حتّی بر خلاف مردگان معمول یک اثر و نیروی حیات در شهید روی جسد ظاهری او هم مشاهده می گردد؛ بطوریکه علی رغم اینکه جسد او مجموعه ای از گوشت و پوست می باشند، امّا از تماس با خاک متأثّر نمی شود و از بین نمی رود بلکه مانند جسم زنده درون قبر زنده و سالم می ماند احادیث و مشاهدات گواه بر این حقیقت می باشند. لذا شهداء با توجّه با این امتیاز زنده گفته می شود و از اینکه مثل سایر مردگان به آنها مرده گفته شود ممانعت بعمل آمده است. ولی آنان در احکام ظاهری مانند عموم مردگان اند، بطوریکه پس از وفات ارث آنها توزیع می گردد و دیگران می توانند با همسران شان ازدواج بکنند و انبیاء علیهم السلام از لحاظ داشتن این حیات برزخی نسبت به شهداء از امتیاز بسیار بیشتر و بالاتری برخوردار می باشند؛ بگونه ای که علاوه بر اینکه جسم آنها سالم می ماند، بعضی از آن آثار حیات عالم برزخ بر احکام ظاهری از آن جمله در نحوه تقسیم ارث و همسران آنها واقع می شود؛ بطوریکه ارث آنها تقسیم نمی گردد و همسران شان نمی توانند با شخص دیگری ازدواج نمایند. پس در عالم برزخ آثار زندگی در انبیاء علیهم السلام از همه قوی تر می باشد و شهداء بعد از انبیاء قرار دارند و عموم مردگان در درجه پایین تر از شهداء می باشند البته از بعضی احادیث چنین استنباط می شود که بعضی از اولیاء و صالحان از لحاظ داشتن این فضیلت در ردیف شهداء قرار دارند؛ لذا مردن در راه مجاهده با نفس را هم از نظر معنی شهادت بشمار می آوریم و آن کسانی که در این مسیر می میرند شهید محسوب می شوند[2]....

____________________________

[1]. بقره: 154.

[2]. محمد شفیع عثمانی دیوبندی، معارف القرآن، ترجمه محمد یوسف حسین پور، انتشارات شیخ الاسلام احمد جام، تربت جام، چاپ چهارم، 1386ش، ج2، ص56-55.

 

12.jpgAA.jpgBB.jpg

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن