منبع :  alwahabiyah.com

تعظیم و محبّت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بر کل کائنات جزو ایمان، بلکه مدار ایمان و لازم آن است، هر کسی به هر قدر که با رسول خدا نسبت نزدیکی دارد، در همان حدّ تعظیم و محبّت او واجب و لازم است، که کسی در آن کوچکترین شبهه ای ندارد، و این هم روشن است که اولاد صلبی انسان بیشتر با او قرابت دارند، بنابراین محبّت آل رسول بدون شبهه جزء ایمان است، ولی معنای آن این نیست که ازواج مطهرات و دیگران اصحاب رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را که با او از چند جهت قرابت و قربت داشتند، به گوش فراموشی بگذارند.

خلاصه این که مسئله حبّ اهل بیت و آل رسول هرگز در میان امّت مورد اختلاف قرار نگرفته است، بلکه محبّت و عظمت آنان به اجماع و اتفاق لازم است، اختلاف فقط در مواردی پدید می آید که بر عظمت دیگران حمله بشود، و اگر نه به حیث آل رسول (صلی الله علیه و آله) محبّت و عظمت عموم سادات هر چند سلسله نسب آنان از آن حضرت دور باشد، عین سعادت و اجر و ثواب است، و چون بسیاری از مردم در این، کوتاهی داشتند، حضرت امام شافعی آن را در اشعاری شدیداً مورد مذمّت قرار داده است و حقیقت و مسلک و مذهب جمهور امّت همین است، و آن اشعار از این قرار اند:

یا راکباً قف بالمحصب من منی                  وا هتف بساکن خیفها والناهض

سحراً إذا فاض الجیج إلی منی                  فیضا کملتطم الفرات الفائض

ان کان رفضاً حبّ آل محمّد                     فلیشهد الثقلان أنّی رافضی

یعنی ای شهسوار نزد وادی محصب منی، توقف کن وقتی که به هنگام صبح عازمان حجّ مانند دریا خروشان به سوی منی روانه می شوند به باشندگان و رهگذران آن منطقه به صدای بلند بگویید که اگر رفض تنها محبّت آل محمّد است، پس تمام جنّ و انس کائنات گواه باشند که من هم رافضی هستم[1].

 

_________________________

[1]. محمد شفیع عثمانی دیوبندی، معارف القرآن، ترجمه محمد یوسف حسین پور، انتشارات شیخ الاسلام احمد جام، تربت جام، چاپ چهارم، 1386ش، ج12، ص276-275.

 

AA.jpgBB.jpgCC.jpg

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن