منبع :  alwahabiyah.com

محمد شفیع عثمانی در تفسیر معارف القرآن و در تفسیر ﴿وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ﴾[1] در مورد دلالت آیه چنین می گوید:

﴿وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ﴾ در ابتدای این آیه تمثیل کفّار به مردگان و مؤمنان به زندگان بیان شده است که با تناسب آن در اینجا مراد از ﴿مَنْ فِي الْقُبُورِ﴾ کفّارند، با این مطلب که، همانگونه که شما نمی توانید مردگانی را بشنوانید، این کفّار زنده را هم نمی توانید بشنوانید.

این آیه شخصاً این مطلب را روشن نمود، که مراد از شنوانیدن آن است که مفید و مؤثّر واقع بشود، و اگرنه مطلق شنوانیدن همیشه با کفّار جریان داشته و همیشه مشاهده شده است که آن حضرت ص به آنان تبلیغ می نمود، و آنها می شنیدند، لذا مراد از این آیه این است همانگونه که شما نمی توانید با شنوانیدن کلام حق مردگان را به سوی حقّ رهنمایی کنید؛ زیرا که آنها از جهان دار العمل به آخرت دار الجزا منتقل شده اند، در آنجا اگر آنها ایمان هم بیاورند، اعتباری نخواهد داشت، هم چنین است وضع کفّار، از این ثابت گردید، آنچه در آیه نفی شده است که کفّار نمی شنوند، مراد از آن اسماع نافع محض است، که از آن شنونده باطل را فرو گذاشته به سوی حقّ آید، از این تقریر روشن گردید که این با مسئله شنیدن مردگان هیچگونه ارتباطی ندارد، بلکه آن مسئله به جای خود، مستقلّ است، که آیا مردگان کلام زندگان را می شنوند یا خیر، تحقیق مفصّل آن در سوره روم و سوره نمل گذشت[2].

______________________________

[1]. سوره فاطر آیه 22.

[2]. محمد شفیع عثمانی دیوبندی، معارف القرآن، ترجمه محمد یوسف حسین پور، انتشارات شیخ الاسلام احمد جام، تربت جام، چاپ چهارم، 1386ش، ج11، ص333-332.

 

AA.jpgBB.jpgCC.jpg

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن