منبع :  alwahabiyah.com

محمّد شفیع عثمانی در تفسیر معارف القرآن و در ذیل آیه ﴿وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلَامَ لَسْتَ مُؤْمِنًا تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَعِنْدَ اللَّهِ مَغَانِمُ كَثِيرَةٌ﴾[1]، به بحث تکفیر اهل قبله، چنین می پردازد:

از این آیه کریمه این مسئله مهم معلوم شد که هر کسی که خود را مسلمان نشان دهد خواه با خواندن کلمه طیبه یا با اظهار شعار دیگری اسلامی، مثلاً در اذان و نماز و غیره شرکت کند، پس بر مسلمانان لازم است که او را مسلمان بدانند و با او مثل مسلمانان رفتار کنند و در انتظار این نباشند که او از ته دل مسلمان شده است یا بنابر مصلحت دیگر اسلام را اظهار کرده است.

نیز در این باره بر اعمال او هم ملاکی نخواهد بود. فرض کنید که او نماز نمی خواند، روزه نمی گیرد و در هر نوع گناه آلوده شده باز هم کسی حق ندارد که او را از اسلام خارج بداند یا با او مانند کفار رفتار کند. امام اعظم فرموده است: «لا نکفر أهل القبلة بذنب» یعنی ما اهل قبله را به سبب گناه کافر نمی گوییم در بعضی روایات حدیث هم اینگونه الفاظ ذکر شده است که اهل قبله را تکفیر نکنید هر چند آنان گناهکار و بد عمل باشند[2].

___________________________

[1]. سوره نساء آیه 94.

[2]. محمد شفیع عثمانی دیوبندی، معارف القرآن، ترجمه محمد یوسف حسین پور، انتشارات شیخ الاسلام احمد جام، تربت جام، چاپ چهارم، 1386ش، ج4، ص122.

 

aa.jpgbb.jpg

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن