منبع :  alwahabiyah.com

محدّث دهلوی گریه بر میّت و ناراحتی بر فقدانش را یک امر طبیعی قلمداد میکند و صاحب عزا را از آن منفکّ نمیداند و این را نشانه رقّت درونی شخص و اظهار الفت افراد نسبت به دیگر و مقتضای سلامت مزاج انسان میداند و در این باره روایتی را از پیامبر اکرم (ص) نقل میکند: إنّما یرحم الله من عباده الرحماء؛ خداوند به بندگان رحیمش رحم میکند، و یا در نقل دیگر می فرمایند: أَنا الله لَا يعذّب بدمع الْعين وَلَا بحزن الْقلب، وَلَكِن يعذّب بِهَذَا - وَأَشَارَ إِلَى لِسَانه - أَو يرحم؛ من خدا به اشک چشم و حزن و ناراحتی قلبی عذاب نمی کنم، ولی به این زبان عذاب می کنم یا رحم می کنم.

شاه ولی الله بعد از این روایت روایتی دیگر از پیامبر را نقل می کند که برخی از کارهای همراه را با بکاء را مردود می کند: لَيْسَ منّا من ضرب الخدود، وشقّ الْجُيُوب، ودعا بِدَعْوَى الْجَاهِلِيَّة؛ از ما نیست کسی که به گونه هایش زند و گریبان چاک دهد و دعوت به جاهلیّت کند، سرّ در روایت واضح است چون این کار سبب تهییج غم در عزادار میشود و این تهییج غم سبب بر عدم رضا به قضای الهی میشود، همچنانکه در زمان جاهلیّت مردم برای اظهار غم و ناراحتی خود اینگونه کارها را اظهار می کردند و این کار ناپسندی بود که در روایت از آن نهی شد.[1]

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

[1]  دهلوي، أحمد بن عبدالرحيم، حجّة الله البالغة، ج2 ص58.

گریه-شاه-ولی-الله1.jpgگریه-بر-میت-شاه-ولی-الله4.png

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن