منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه

توسل از جمله آداب مشترک میان ادیان است که همواره با هدف عرض ارادات به ساحت اولیای الهی انجام می شود. طبق گفته تقی الدین سبکی فقیه شافعی «هیچ یک از دینداران منکر توسل نشده اند و در هیچ زمانی کسی توسل را نامشروع ندانسته است تا این ابن تیمیه با گمراه نمودن عده ای ناتوان و کم عقل به انکار آن پرداخت»[1]

دانشمندان مسلمان در آثار خود همواره پیامبر را وسیله تقرب به درگاه خداوند متعال قرار می دادند. ابولفضل شهاب الدین احمد بن علی بن محمد الکنانی العسقلانی (773-852) از جمله معروف ترین عالمان اهل سنت و شارحان صحیح بخاری می باشد. اشعار وی در دیوانی جمع آوری شده وبه نام وی چاپ شده است. وی در شعری در مدح نبی مکرم اسلام (صلی الله علیه وآله) می نویسد:

«بباب جودك عبد مذنب كلف                       يا أحسن الناس وجها مشرقا وقفا

بكم توسل يرجو العفو عن زلل                       من خوفه جفنه الهامي لقد ذرفا»[2]

اي بهترين بنده خدا که نور صورتت همه جا بر همه جا تابیده بنده گنه کار پر هزینه ای بر سر در بخششت ایستاده

به شما متوسل شده و درخواست بخشش از خطاهایش دارد و از شدت ترس از گناهان اشک از پلک هایش سرازیر است.

 

 

 


[1]. سبکی ، تقی الدین ، شفاء السقام فی زیارة خیر الأنام، دارالکتب العلمیة، بیروت، باب هشتم، ص 357 «و لم ینکر ذلك من أهل الاديان و لا سمع به في زمن من الازمان حتي جاء ابن تيمية فتكلم في ذلك بكلام يلبس فيه على الضعفاء الأغمار و ابتدع ما لم يسبق إليه في سائر الأعصار».

[2]. عسقلانی، ابن حجر، دیوان ابن حجر العسقلانی، دار الفضیلة، ص 113.

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن