منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه

از جمله مظاهر احترام به اولیاء و صالحان تبرک به آثار آنان می باشد. این امر در میان مسلمانان به عنوان مسئله ای مشروع تلقی می شد اما عده ای با برداشت های سطحی خود تبرک را به دو دسته تبرک مشروع و تبرک نامشروع تقسیم کردند. در حالیکه در کتب علمای اسلامی به وفور می توان یافت که تبرک را بدون تقسیم مذکور پذیرفته اند.ابوالفرج عبدالرحمن بن الجوزی(متوفای 597 هـ )از جمله علمای اهل سنت است. وی در ذیل حدیثی که بر تبرک به دست مبارک حضرت رسول اکرم(صلّی الله علیه و آله) اشاره دارد به این نکته توجه می دهد که تبرک مختص به ایشان نمی باشد و می توان به صالحان  وعلما نیز تبرک نمود.

ابن الجوزی می نویسد:

« وَيَنْبَغِي للْعَالم إِذا طلب الْعَوام التَّبَرُّك بِهِ فِي مثل هَذَا أَلا يخيب ظنونهم، وَأَن يحملهم على مَا هم عَلَيْهِ»[1]

«سزاوار است هنگامی که مردم از عالم بخواهند که مانند تبرک به پیامبر، به عالم تبرک نمایند، آنان را ناامید نکند و اجازه بدهد که مردم متبرک بشوند»


[1] ابن الجوزی، ابوالفرج، کشف المشکل من حدیث الصحیحین، دارالوطن، ریاض، ج 3، ص 312

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن