منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه

محمد بن عبدالوهاب تا قبل از دستیابی به عقاید جدیدش، خودش و اساتیدش را نادان می دانست و بر این اعتقاد بود که خودش و اساتیدش و علمای عارض معنای «لا اله الا الله» را نمی دانستند. وی اموری همچون دعای غیر الله، نذر، توکل و ... را علت شرک مشرکان زمان پیامبر اکرم (صل الله علیه و آله و سلم) می دانست.[1] از نظر او هر کسی که مدعی فهم کلمه «لا اله الا الله» است دروغگو می باشد. او در این رابطه می نویسد:

«وأنا أخبركم عن نفسي، والله الذي لا إله إلا هو، لقد طلبت العلم، واعتقدَ من عرفني أن لي معرفة، وأنا ذلك الوقت لا أعرف معنى "لا إله إلا الله"، ولا أعرف دين الإسلام قبل هذا الخير الذي مَنَّ الله به، وكذلك مشايخي، ما منهم رجل عرف ذلك. فمن زعم من علماء العارض أنه عرف معنى "لا اله إلا الله"، أو عرف معنى الإسلام قبل هذا الوقت، أو زعم عن مشايخه أن أحداً عرف ذلك، فقد كذب وافترى،[2]

و من به شما خبر می دهم از خودم، به خدایی که غیر از او خدایی نیست، و هر کسی مرا می شناخت، فکر می کرد که من دارای معرفت هستم؛ در حالی که من در آن وقت معنای "لا إله إلا الله" را نمی دانستم و من دین اسلام را قبل از این خیری که خدا در حقم کرد، نمی شناختم و همین طور اساتید من هیچ کدام معنای لا اله الا الله را نمی دانستند. هر کسی از شهر عارض ادعا کند که قبل از این وقت این معنای لا اله الا الله را می دانسته یا مشایخش معنای لا اله الاالله را می دانسته، دروغ گفته و افترا بسته است.»


[1] «وإنما كان شركهم أنهم يدعون الأنبياء والصالحين، ويندبونهم وينذرون لهم، ويتوكلون عليهم، يريدون منهم أنهم يقربونهم إلى الله». ابن عبدالوهاب، محمد، الرسائل الشخصیه، ص187

[2] همان.

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن