منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه

سجده بر غیر خدا با هر نیتی که باشد، در دیدگاه وهابیت عبادت است و شرک محسوب می شود. در کتاب «فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلمية والإفتاء» که توسط هیات کبار علمای وهابی عربستان نوشته شده، آمده است:

«كل من آمن برسالة نبينا محمد صلى الله عليه وسلم وسائر ما جاء به في الشريعة إذا سجد بعد ذلك لغير الله من ولي وصاحب قبر أو شيخ طريق يعتبر كافرا مرتدا عن الإسلام مشركا مع الله غيره في العبادة، ولو نطق بالشهادتين وقت سجوده؛»[1]

هر کسی به رسالت حضرت محمد (صلي الله عليه وآله) و هر آنچه ایشان آورده ایمان آورد، اگر سجده بر غیر خداوند (اعم از ولی و صاحب قبر یا شیخ طریقی) بکند، کافر و مرتد از اسلام شمرده می شود و غیر خداوند را با خداوند شریک در عبادت قرار داد و لو اینکه هنگام سجده شهادتین را بگوید.

با مراجعه به سیره صحابه که وهابی ها خودشان را سلفی و پیرو سلف صالح می نامند، (در واقع آنها پیرو سلف طالح یعنی خوارج هستند) مشاهده می شود که آنان چنین برداشتی نسبت به شرک بودن سجده برای غیر خدا نداشتند و سجده برای غیر خدا را شرک اکبر و کفر نمی دانستند چنانچه معاذ بن جبل بر پیامبر (صلی الله علیه وآله) سجده کرد و ابن حبان در شرح حال وی می نویسد:

«لما قدم معاذ بن جبل من الشام سجد لرسول الله صلى الله عليه وسلم، فقال رسول الله: ما هذا؟ قال: يا رسول الله قدمت الشام، فرأيتهم يسجدون لبطارقتهم وأساقفتهم فأردت أن أفعل ذلك بك، قال: فلا تفعل؛ فإني لو أمرت شيئا [أن] يسجد لشيء، لأمرت المرأة أن تسجد لزوجها؛[2]

هنگامی که معاذ از سفر شام برگشت، به رسول خدا (صل الله علیه وآله) سجده کرد. حضرت فرمود: این چه کاری است؟ گفت: من وارد شام شدم پس دیدم مردم به بزرگان و عالمان سجده می کنند. من دوست داشتم این سجده را برای شما انجام دهم. پس من اگر امر می کردم کسی به غیر خدا سجده کند، به یقین دستور می دادم زن برای شوهرش سجده کند.

این داستان بر چند نکته دلالت دارد:

اولا: معاذ بن جبل در مقابل پیامبر اکرم (صل الله علیه وآله) سجده کرد و اگر واقعا سجده به غیر خدا جایز نبود و شرك بود، وی چنین کاری نمی کرد.

ثانیا: به طور یقین، معاذ بن جبل به قصد عبادت، به پیامبر اکرم (صل الله علیه وآله) سجده نکرد. پس سجده او سجده عبادی نبود و به عنوان تکریم و تعظیم در مقامل رسول خدا (صلي الله عليه وآله) به سجده افتاد و در نظر او سجده برای غیر خدا از باب تکریم و تعظیم جایز بود.

ثالثا: اگر سجده تعظیم و تکریم هم همانند سجده عبادی، شرک و عبادت غیر الله بود، لازم بود پیامبر اکرم (صل الله علیه و آله) به او تعلیم دهد تا او علت نهی پیامبر (صلي الله عليه وآله) را بداند و مردم را از شرکی که او به آن مبتلا شد، آگاه کند تا دیگر کسی به شرک مبتلا نگردد.

رابعا: هر چند سجده از باب تعظیم در امت های گذشته جایز بود،[3] ولی در امت اسلام از سجده برای تعظیم نهی شده است و اگر سجده تعظیم در امت اسلام جایز بود، پیامبر اکرم (صلي الله عليه وآله) در ابتدا به زنان دستور می داد به شوهرانشان سجده تعظیم کنند.


[1]. فتاوى اللجنة الدائمة للبحوث العلمية والإفتاء، مؤلف: أحمد بن عبد الرزاق الدويش، ناشر: الرئاسة العامة للبحوث العلمية والإفتاء. ج 1، ص 334.

[2] ابن حبان، محمد، صحیح ابن حبان، تحقیق: الارنووط، ج9، ص479

[3] همانند سجده حضرت یعقوب بر یوسف.

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن