منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه
پرسش

برخی از وهابی ها در فضای مجازی می گویند: «معتقد بودن به اینکه مدعوها (به فریاد خوانده شده ها) می توانند مستقیما یا به واسطه اذن الهی، نفعی برسانند یا ضرری را دفع کنند، شرک است. آیا چنین کلامی صحیح است؟

پاسخ

این نوشته نشان از شرک نویسنده وهابی دارد. چرا که معنی قول او این است که خداوند متعال قادر نیست واسطه ها را به گونه ای بیافریند که نفع و ضرر برسانند. و این محدود دانستن قدرت الهی و شرک است.

در حقیقت متسلفین «معنی اذن» را متوجه نشده اند. چرا که اذن همان واسطه بودن است که اصل کار را خداوند انجام می دهد و آن موجودات تنها واسطه انجام گرفتن کار قرار گرفتند. مانند قبض ارواح (میراندن) که یکی از بزرگترین امور است و الله تعالی آن را به واسطه حضرت عزرائیل (علیه السلام) انجام می دهد اما همان کار را به خود نیز نسبت می دهد:

خداوند قبض ارواح را به خودش نسبت می دهد: ﴿اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حينَ مَوْتِها﴾[1].

خداوند قبض ارواح را به ملائکه نسبت می دهد: ﴿الَّذینَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ﴾[2].

حال با این نظام واسطه که خداوند در امور خلقت دارد، اگر کسی معتقد باشد که پیامبر یا ولی به اذن الله تعالی می تواند صدای من را بشنود و درخواست مرا اجابت کند، چه وجهی برای مشرک دانستن او است. نهایت چیزی که یک وهابی می تواند بگوید که این است که اذنی برای آن پیامبر یا ولی برای شنیدن وجود ندارد که در این صورت  اعتقاد تو صحیح نیست. اما هیچگاه نمی تواند نسبت شرک به این اعتقاد بدهد. چرا که شرک زمانی است که بگوید کسی به طور مستقل می تواند کاری را انجام دهد که در این صورت قدرت جداگانه ای را به غیر الله نسبت داده و این شرک است.

بنابراین این ادعای مدعیان سلفیت که اعتقاد به نفع و ضرر رساندن به اذن الهی، موجب شرک می شود، سخنی باطل و منافی قرآن است.


[1]- سوره زمر، آیه 42.

[2]- سوره نحل، آیه 32.

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن