منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه
پرسش

از جمله اقداماتی که یزید بن معاویه بعد از واقعه کربلا انجام داد، دستور اسیر کردن خانواده امام حسین(علیه السلام) و فرستادن ایشان به همراه سرهای مقدسِ شهدای کربلا به شام بود، وی نه تنها این ظلم را در حق خاندان نبوت نمود، بلکه بنا بر نقل تاریخ جسارتهایی هم به سرهای مقدس شهدا از جمله سر امام حسین(علیه السلام) کرد، و با حالتی مست بر سر، لب و دندان امام حسین(علیه السلام) با چوب می زد. در حالیکه وهابی و سلفیه با تاثیر پذیری از اندیشه ابن تیمیه حرانی در صدد تبرئه یزید بر آمده و می گویند اینها تهمتهایی است که به یزید نسبت می دهند. ابن تیمیه حرانی در این باب تصریح دارد:

«ورأس الحسين حمل إلى قدام عبيدة الله بن زياد ؛ وهو الذي ضربه بالقضيب على ثناياه.., وأما حمله إلى عند يزيد فباطل»[1]؛ سر حسین (علیه السلام) نزد عبید الله زیاد برد شد و او کسی است که با چوب به لب و دندان وي زد، و بردن سر نزد یزید قول باطل و غلطی است.

و این قول ابن تیمیه همان چیزی است که امروز وهابیت بدان معتقد است و در کتب، شبکه های تلویزیونی و فضاهای مجازی خود بدان تاکید دارند.

 

[1] . ابن تيميه، احمد بن عبد الحليم ، منهاج السنة النبوية في نقض كلام الشيعة القدرية، ج8، ص141،تحقيق: محمد رشاد سالم، ناشر: جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية، چاپ اوّل، 1406 هـ.

پاسخ

 

با مراجعه به منابع تاریخی معتبر می توان نقش معاندانه یزید در شهادت امام حسین (علیه السلام) و اسارت و جسارت به خاندان نبوت و سرهای مقدس و همچنین کذب گفتار ابن تیمیه و وهابیت را اثبات نمود. که در کتب شیعه این امر مسلم دا نسته شده و از بدیهیات تاریخی شناخته می شود اما برای اسکات خصم با تکیه بر منابع تاریخی معتبر اهل سنت این واقعه هولناک تاریخ اثبات می گردد، برای نمونه به برخی از منابع که بیانگر این اقدام یزید است اشاره می گردد:

1. مروج الذهب

مسعودی تاریخ نگار معتبر اهل سنت در قرن چهارم در مورد حمل سر امام حسین(علیه السلام) به سوی یزید تصریح دارد:

« من قتل مع الحسين: فبعث به ابن زياد إلى يزيد بن معاوية ومعه الرأس، فدخل إلى يزيد وعنده أبو بَرْزَه الأسلمي، فوضع الرأس بين يديه، فأقبل ينكت القضيب في فيه..... ارفع قضيبك فطال والله ما رأيت رسول اللّه صلى الله عليه وسلم، يضع فمه علىِ فمه يلثمه»[1]؛ کسانیکه با حسین (علیه السلام) کشته شدند: ابن زیاد آن شخص را به همراه سر به سوی یزید فرستاد، پس آن شخص بر یزید وارد شد در  حالیکه ابو برزة اسلمی در حضور یزید بود، پس سر در مقابل یزید قرار داد، پس یزید با چوب به لب امام حسین علیه السلام زد..... در این هنگام ابو برزه خطاب به یزید گفت: چوبت را بردار به خدا قسم دیدم پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) را که لبهایش را بر این لبها قرار می داد و می بوسید.

2. المنتظم فی تاریخ الملوک و الامم

ابن جوزی از علمای قرن ششم در باب حمل سر امام حسین (علیه السلام) به سوی شام و جسارت وی به سر مقدس ایشان آورده است:

« عن مجاهد قال: جيء برأس الحسين بن علي، فوضع بين يدي يزيد بن معاوية »[2]؛ از مجاهد نقل است که وی گفت: سر حسین بن علی (علیه السلام) نزد یزد بن معاویه آورد شد در مقابل او قرار داده شد.

3. البدایة والنهایة

ابن کثیر دمشقی از علمای قرن هشتم که بسیار مورد قبول سلفیه و وهابیت است در مقابل اندیشه استادش ابن تیمیه که منکر این حقیقت شوم تاریخ است آینگونه آورده است:

«لما وضع رأس الحسين بين يدي يزيد وعنده أبو برزة وجعل ينكت بالقضيب فقال له: " ارفع قضيبك فلقد رأيت رسول الله صلى الله عليه وسلم يلثمه»[3] زمانیکه سر حسین (علیه السلام) را نزد یزید بردند در کنار او ابوبرزة بود، یزید با چوب به سر می زد، ابوبرزة به او گفت: چوبت را بردار من خودم دیدم که رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) لبش را می بوسید.

4. سیر اعلام النبلاء

ذهبی مورخ بزرگ اهل سنت در مورد اقدام عبدالله زیاد در فرستادن سرهای مقدس شهدا به سوی یزید تصريح دارد:

«لما قتل عبيد الله الحسين وأهله، بعث برؤوسهم إلى يزيد، فسر بقتلهم أولا»[4]؛ زمانی که عبدالله حسین (علیه السلام) و اهل بیتش را به شهادت رساند سرهای ایشان را به سوی یزید فرستاد و یزید ابتدای امر از این کارش خوشحال شد.

5.تاریخ الخلفا

سیوطی یکی دیگر از بزرگان اهل سنت است که کتاب تاریخ الخلفا وی مورد اعتماد بسیاری از اندیشمندان و صاحب نظران علمی می باشد، وی درباره فرستادن سر امام حسین (علیه السلام) به دربار یزید و جسارت ووی به سر مقدس آورده است:

«ولما قتل الحسين وبنو أبيه بعث ابن زياد برءوسهم إلى يزيد، فسر بقتلهم أولًا، ثم ندم لما مقته المسملون على ذلك، وأبغضه الناس، وحق لهم أن يبغضوه»[5] ؛ زمانیکه حسین(علیه السلام) و برادرانش به شهادت رسیدندابن زیاد سرهای ایشان را برای یزید فرستاد، پس یزید در ابتدای امر از کشتن ایشان بسیار خوشحال بود، اما بعد بخ خاط ملامتهای مردم پشیمان شد، مردم نسبت به وی بغض داشتند، و حق با مردم بود در بغض و کینه ورزی ایشان نسبت به یزید.

نتیجه

بنا بر شواهد تاریخی نه تنها یزید بن معاویه سر امام حسین (علیه السلام) را به شام طلبید بلکه بر سر مقدس جسارت نیز نمود. از این رو ادعاهای وهابیت و سلفیه در تبرئه نمودن یزید در مقابل امام حسین (علیه السلام) امری بی اساس و نشانگر درون پلید ایشان است.

 

[1] . مسعودی، علی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ص56، ناشر:المکتبة العصریة، بیروت، بی تا.

[2] .ابن جوزی، عبدالرحمن، المنتظم في تاريخ الأمم والملوك، ج5، ص343، تحقیق: محمد عبد القادر عطا، مصطفى عبد القادر عطا، ناشر: دار الكتب العلمية، بيروت، چاپ اول،1412ق.

[3] . ابن كثير دمشقي، إسماعيل بن عمر (م 774)، البداية والنهاية، ج8، ص209، تحقيق: علي شيري، ناشر: دار إحياء التراث العربي، بيروت، چاپ اوّل، 1408 هـ. ق.

[4] . ذهبي، محمّد بن احمد (748)، سير أعلام النبلاء، ج3، ص317، تحقيق: مجموعة من المحققين بإشراف الشيخ شعيب الأرناؤوط، مؤسسة الرسالة، بيروت، چاپ سوّم، 1405 هـ.ق.

[5] . سیوطی، جلال الدین، تاریخ الخلفا، ص158، تحقیق: حمدي الدمرداش، ناشر: مكتبة نزار مصطفى الباز، بی جا، چاپ اول1425.

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن