وهابیت استعانت از غیر خدا را شرک و کفر می داند در بحث استعانت از ملائکه و جن و غیره،  نیز وهابیت قائل است که استعانت و استغاثه  به آنها جایز نیست. عبدالعزیزبن عبدالله بن باز مفتی اعظم عربستان می گوید: الاستعانة بالجن أو الملائكة والاستغاثة بهم لدفع ضر أو جلب نفع أو للتحصن من شر الجن شرك أكبر يخرج عن ملة. استعانت  از جن یا ملائکه و استغاثه به آنها برای دفع ضرر یا جلب منفعت یا برای محفوظ بودن از شر اجنه، شرک اکبر و خروج از اسلام است.
منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه

(فتاوا الجنة الدائمة،ج1،ص 134،المؤلف: اللجنة الدائمة للبحوث العلمية والإفتاء، جمع وترتيب: أحمد بن عبد الرزاق الدويش،ناشر: رئاسة إدارة البحوث العلمية والإفتاء،دارالعاصمة، الرياض،1411ق.)

درکتاب موسوعة الفقهیة الکویتیة(ج4،ص18) آمده است: فإن كانت الاستعانة بالجن فهي ممنوعة، وقد تكون شركا وكفرا. استعانت ویاری گرفتن از جن ممنوع است و گاهی شرک و کفر می باشد.

 آلبانی نیزمی گوید: این امور جایز نیست و ظلالت است. ( موسوعة البانی فی العقیدة،ج3،ص1046) وهمچنین عبدالله بن جبرین نیز می گوید: استعانت از اجنه و ملائکه و استغاثه به آنها برای دفع ضرر یا جلب منفعت شرک اکبر و خروج از اسلام است.(الفتاوی الذهبیة الرقی الشرعیة،ج6،ص7).

این فتوای بن باز و آلبانی و بن جبرین مخالف با فتوای این تیمیه است؛ زیرا ابن تیمیه استعانت به جن را جایز می داند.در کتاب مجموع الفتاوی،(ج11،ص307-308) اقسام استعانت انسان از اجنه را بیان می دارد ودر صورتی جایز نمی داند که منجر به معصیت ویا شرک و کفر شود. «والمقصود هنا أن الجن مع الإنس على أحوال: فمن كان من الإنس يأمر الجن بما أمر الله به ورسوله من عبادة الله وحده وطاعة نبيه ويأمر الإنس بذلك فهذا من أفضل أولياء الله تعالى وهو في ذلك من خلفاء الرسول ونوابه. ومن كان يستعمل الجن في أمور مباحة له فهو كمن استعمل الإنس في أمور مباحة له وهذا كأن يأمرهم بما يجب عليهم وينهاهم عما حرم عليهم ويستعملهم في مباحات له فيكون بمنزلة الملوك الذين يفعلون مثل ذلك وهذا إذا قدر أنه من أولياء الله تعالى فغايته أن يكون في عموم أولياء الله مثل النبي الملك مع العبد الرسول: كسليمان ويوسف مع إبراهيم وموسى وعيسى ومحمد صلوات الله وسلامه عليهم أجمعين. ومن كان يستعمل الجن فيما ينهى الله عنه ورسوله إما في الشرك وإما في قتل معصوم الدم أو في العدوان عليهم بغير القتل كتمريضه وإنسائه العلم وغير ذلك من الظلم وإما في فاحشة كجلب من يطلب منه الفاحشة فهذا قد استعان بهم على الإثم والعدوان ثم إن استعان بهم على الكفر فهو كافر وإن استعان بهم على المعاصي فهو عاص: إما فاسق وإما مذنب غير فاسق وإن لم يكن تام العلم بالشريعة فاستعان بهم فيما يظن أنه من الكرامات: مثل أن يستعين بهم على الحج أو أن يطيروا به عند السماع البدعي أو أن يحملوه إلى عرفات ولا يحج الحج الشرعي الذي أمره الله به ورسوله وأن يحملوه من مدينة إلى مدينة ونحو ذلك فهذا مغرور قد مكروا به».

مقصود از رابطه انسان با جن این است: برخی جن را برای انجام آنچه خدا بدان امر کرده از عبادت و اطاعت از پیامبرش بکار گیرد در این صورت این از بالاترین اولیاء الهی است و او از خلفاء پیامبر و از نواب اوست.اگر کسی، جن را در امور مباح بکار گیرد مانند انسانی که کارهای مباح انجام میدهد، مباح است. همچنین این کار مثل این است که اجنه را امر به آنچه واجب است ویا نهی از آنچه حرام است نمایی ویا آنچه در امور مباح است بکار گیری.مانند رابطه بین نبی و رسول است؛مثل سلیمان و یوسف با ابراهیم و موسی و  عیسی و  محمد صلوات الله  وسلامه علیهم اجمعین. اگر کسی جن را در آنچه منهی عنه است، استفاده کند؛ مثل استفاده در شرک و یا کشتن معصوم الدم ویا برای ایجاد دشمنی و مریض کردن ویا فراموش کردن علم و اموری که ظلم به کسی باشد ویا انجام گناه  زنا مثلان زنی فاحشه را بطرف خود بکشاند، اینها استعانت بر گناه است. پس اگر کسی برای کفر از اجنه استفاده کند کافر است. اگر کسی از جن برای انجام گناه استفاده کند عاصی یا فاسق و یا گناه کار غیر فاسق است.

کسی که علم کافی به شریعت ودین ندارد اگر در اموری استفاده کند که گمان می کنداز کرامات است، این چنین شخصی گول خورده است و حیله گر است. مثلا برای انجام حج، اجنه کمکش کنند وی ا  به وسله اجنه در هنگام سماع بدعی که صوفیان انجام می دهند پرواز نماید و یا برای حمل انسان به عرفات یا از شهری به شهر دیگر،از جن کمک بگیرد این حجش شرعی نیست.

محمد بن صالح بن عثیمین از وهابی های هم عصر بن باز و آلبانی نیز همان حرف ابن تیمیه را می زند و می گوید:« ذكر شيخ الإسلام ابن تيمية  في عدة مواضع من كتبه أنه تجوز الاستعانة بالجن الصالحين على الأعمال المشروعة، أو المباحة وهو واقع  فكم من شخص أعانه صالحو الجن على أعماله الصالحة، أو المباحة فيما سمعنا من وقائع».ابن تیمیه در جاهای مختلف از کتبش، یاری گرفتن از اجنه صالح برای اعمال مشروع یا مباح را جایز دانسته است و این امر واقع شده است. شنیده­ایم که چه بسیار افرادی که از اجنه صالح برای اعمال صالح یا مباح،کمک خواستند و اجنه کمکشان کرده­اند. (مجموع الفتاوی والرسائل العثیمین،ج1،ص290-291. و ج17،ص6و16).

 

 

305971 copy.jpg

 

 

305973 copy1.jpg

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن