منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه

ابن تیمیه نزول آیه مبارکه «و تعیها اذن واعیة»[1] در شأن حضرت (علیه السلام) را مورد انکار قرار داده و به شدت با این مساله به مخالفت پرداخته است. این در حالی است که بسیاری از تفاسیر معتبر اهل سنت به نزول آیه مذکور در شأن حضرت علی (علیه السلام) تصریح دارند. به عنوان مثال در تفسیر طبری آمده است: «حدثنی محمد بن خلف، قال: ثنا عبدالله بن الزبیر، قال: ثنی عبدالله بن رستم، قال: سمعت بریدة یقول: سمعت رسول الله صلی الله علیه (و آله) و سلم یقول لعلی: یا علی ان الله امرنی ان ادنیک و لااقصیک و أن اعلمک و أن تعی و حق علی الله أن تعی، قال: فنزلت " و تعیها اذن واعیة"».[2] «به من خبر داد محمد بن خلف، گفت: به ما خبر داد عبدالله بن زبیر، گفت: به ما خبر داد عبدالله بن رستم، گفت: از بریده شنیدم که می گفت: شنیدم که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) به علی (علیه السلام) می فرمود: ای علی خداوند (سبحان) به من دستور داده است که تو را به خود نزدیک کنم و از خود دور نسازم و نیز به تو علم آموزم و تو نیز آن را فراگیری و بر خداوند است که تو آن را فراگیری، گفت: پس (آیه شریفه) " و تعیها اذن واعیة" نازل شد».

 151298--1--121313445345443435454.png

[1]. «لنجعلها لکم تذکرة و تعهیا اذن واعیة»؛ الحاقه: 12.

[2]. ابن جریر طبری، محمد، جامع البیان عن تاویل آی القران، عبدالله بن عبدالمحسن الترکی، قاهره: هجر للطباعة و النشر و التوزیع و الاعلان، چاپ اول، 1422ق _ 2001م، ج 23، ص 223.

 

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن