منبع :  اختصاصی سایت الوهابیه

محمدبن عبدالوهاب در کتاب نواقض الاسلام اموری را برمی شمارد که آنها را مانع از اسلام می داند و چنانجه شخصی مرتکب این افعال شود از دایره اسلام خارج شده و کافر می شود، یکی از این نواقض بحث واسط قرار دادن بین خود و خداوند و طلب شفاعت از اولیاء الهی است، ابن عبدالوهاب می گوید علماء اسلام اجماع دارند که اگر کسی این کار انجام دهد کافر می شود، وی در ابن باب تصریح دارد:«الثاني [من نواقض الاسلام]  من جعل بينه وبين الله وسائط يدعوهم ويسألهم الشفاعة ويتوكل عليهم، كفر إجماعا»؛ دومین [ناقض از نواقض الاسلام این است] اگر کسی بین خود و الله واسطه هائی قرار دهد  - در حالی که آنها را صدا زده و از آنها شفاعت طلب می کند و به آنها توکل می کند-  به اجماع کافر است.

پاسخ

ادعای ابن عبدالوهاب بر این است که همه بزرگان اسلام با وی در این ناقض هم عقیده بوده و ایشان نیز طلب شفاعت از اولیاء و واسط قرار دادن آنها را منافی با اسلام می دانند و مرتکب آن را کافر خطاب می کنند. با مراجعه به کتب بزرگان می توان کذب گفتار وی را اثبات نمود با توجه به کثرت مستندات در این باب و عدم امکان و مجال بر جمع تمام این مستندات برای نقض گفتار ابن عبدالوهاب نجدی برای نمونه تنها برخی از این موارد اشاره می گردد تا ادعای اجماعی وی را رد کنیم، از این رو در این نوشته تنها به بیان دیدگاه برخی از بزرگان که با وی مخالف هستند اشاره می گردد:

قاضی عیاض

وی نیز در باب وسیله قرار دادن رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) می گوید: مالک وقتی می خواست به منصور دوا نقی کیفیت زیارت کردن رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) را بیاموزد گفت:

«يا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَرْفَعْ صَوْتَكَ فِي هَذَا المَسْجِدِ ... فَاسْتَكَانَ لَهَا أَبُو جَعْفَرٍ وَقَالَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ أَسْتَقْبِلُ الْقِبْلَةَ وَأَدْعُو أَمْ أَسْتَقْبِلُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؟ فَقَالَ وَلم تَصْرفْ وَجْهَكَ عَنْهُ وَهُوَ وَسِيلَتُكَ وَوَسِيلَةُ أَبِيكَ آدَمَ عيه السَّلَامُ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ؟ بَلِ اسْتَقْبِلْهُ واسْتَشْفِعْ بِهِ فَيُشَفِّعهُ اللَّهُ قَالَ اللَّهُ تعالى (وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظلموا أنفسهم) الآيَةَ.»[1] ای امیر مومنین صدایت را در این مسجد بلند نکن، کنار وی ایستاد ابوجعفر و گفت ای ابو عبدالله رو به قبله بایستم  یا رو به رسول الله؟ گفت رویت را را ز سوی رسول الله برمگردان، او وسیله تو و وسیله پدرت آدم علیه السلام است به سوی خداوند ، پس رو به سوی او کن و از او طلب شفاعت کن خداوند شفاعت او را می پذیرد،خداوند می فرماید: او همانا آنها زمانی که ظلم کردند به خودشان....

 

ابن قدامه مقدسی

وی نیز در باب جواز وسیله قرار دادن رسول الله (صلی الله علیه وآله و سلم) تصریح دارد:

«.....وَقَدْ أَتَيْتُك مُسْتَغْفِرًا مِنْ ذُنُوبِي، مُسْتَشْفِعًا بِك إلَى رَبِّي»[2] به قبر که رسیدی سلام بده و بگو: من خدمت تو رسیدم در حالی که از گناهانم استغفار می کنم و از تو شفاعت می طلبم به سوی پروردگارم 

نووی

یکی دیگر از بزرگان اهل سنت که وسیله قرار دادن و طلب شفاعت از رسول الله (صلی الله علیه وآله) را جایز می داند نووی است و در این باب تصریح دارد:

«ثُمَّ يَرْجِعُ إلَى مَوْقِفِهِ الْأَوَّلِ قُبَالَةَ وَجْهِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَتَوَسَّلُ بِهِ فِي حَقِّ نَفْسِهِ وَيَسْتَشْفِعُ بِهِ إلَى رَبِّهِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى»[3] پس به جای اولش برگردد و رو به سوی رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) متوسل شود به ایشان و طلب شفاعت کند به وسیله حضرت از خداوند.

علمای حنفی هندوستان

علمای حنفی هندوستان در کتاب الفتاوی الهندیة بخش المناسك، در باب زیارت قبر رسول الله(صلی الله علیه و آله و سلم)، بعد از آنکه چگونگی آداب زیارت قبر رسول(صلی الله علیه وآله وسلم) را شرح می دهند، دعاهایی را برای زائرین حضرت رسول (صلی الله علیه وآله وسلم) ذکر می کنند که در بخشی از آن اینگونه آمده است:

«ثم يقف عند رأسه كالأول ويقول: اللهم إنك قلت وقولك الحق (وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا).[4] وقد جئناك سامعين قولك طائعين أمرك مستشفعين بنبيك إليك (رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ) [5](رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْأخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ) [6](سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ) .[7]إلى آخر السورة ويزيد في ذلك ما شاء وينقص إن شاء ويدعو بما يحضره من الدعاء ويوفق له إن شاء الله تعالى»[8] سپس زائر می ایستد کنار سر رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم)همانند اول باری که برای زیارت ایستاده بود و بگوید: پروردگارا؛ فرمودی و قول شما حق است (و اگر آنان وقتی که بر خود ستم می کردند پيش تو می آمدند و از الله متعال آمرزش می خواستند، و پيامبر برای آنها از الله طلب آمرزش می کرد، الله را توبه پذير و مهربان می يافتند).

حال ما به سوی تو آمدیم در حالیکه اطاعت امر شما را کردیم و از پیامبرت به سوی تو طلب شفاعت می کنیم (پروردگارا! ما و برادران ما را که در ايمان آوردن از ما پيشي گرفته اند بيامرز و در دل های ما هيچ کينه ای در حقّ کسانی که ايمان آورده اند قرار مده، پروردگارا! تويی که بخشنده و مهربانی)، (پروردگارا! در دنيا به ما نيکي عطا کن، و در آخرت نيز به ما نيکي بده، و از عذاب آتش ما را دور نگه دار) ، (پاک و منزّه است پروردگارت، پروردگار شکوهمند، از توصيف هايي که کافران مي کنند) تا آخر سوره را بخواند و می تواند بیشتر از این و یا از این کمتر اعمال انجام دهد و هر آنچه از دعا که به یادش آمد در آنجا درخواست کند و درخواست کند که الله متعال در امورش موفق بدارد اگر الله تعالی اراده فرمایند.

حال سوال از ابن عبدالوهاب و پیروان وی این است که :

آیا این بزرگانی که دیدگاهشان را مخالف محمد بن عبدالوهاب می پندارید را مشرک می خوانید؟

چگونه ادعای اجماع دارید در حالی که تعداد زیادی از بزرگان اهل سنت مخالف این دیدگاه هستند؟؟

شما که مدعی اجماع هستید مستنداتی از بزرگان اهل سنت در تایید حرف خود بیاورید البته از علمای مذاهب نه از هم فکران خود؟؟


[1] قاضی عیاض، الشفا بتعريف حقوق المصطفى، ج2، ص41، الحاشية: أحمد بن محمد بن محمد الشمنى (المتوفى: 873هـ)

[2] . ابن قدامة، عبد الله بن أحمد (م 620)، المغني لابن قدامة، ج3، ص478،

[3] . یحيي بن شرف النووي، المجموع شرح المهذّب، ج8، ص274، (م 676)

[4] . نساء، آیه 64

[5] . حشر، آیه 10

[6] . بقره، 201

[7] . صافات، 180

[8] . نظام الدین برهانبوری و جماعتی از علمای هندوستان، الفتاوى الهندية المعروفة بالفتاوى العالمكيرية في مذهب الإمام الأعظم أبي حنيفة النعمان، دارالكتب العلمية-بيروت، ج1، ص293

نام
نام خانوادگی
ایمیل
متن